Hande
@ehandesende
bazen o an paylaşasım gelir,
'insan her şeyi nasıl isterse öyle algılayabiliyor.'
Şu anda okuduğu kitap
Sevgiye ek olarak, tüm çocuklar doğumdan özgürlüklerini kazanana dek şunlara ihtiyaç duyar: tutarlılık, temel iyi sınırlar, empatik uyum ve yetişkin gibi davranan biri.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çocukların hayal kırıklığı, kayıp, hüsran, yalnızlık, can sıkıntısı, kıskançlık, suçluluk ve öfke duygularına hâkim olmak için fırsatlara ihtiyaçları vardır ve bunu yaparken hem şefkatli hem de ulaşılabilir durumdaki yetişkinlerden yardım almaları gerekir. Dünyadaki yerlerini gerçekçi şekilde görebilecekleri tecrübelere ihtiyaç duyarlar: Kazanan ve kaybeden, iyi ve kötü, kendine güvenen ve başkasına bağımlı, alan ve veren, girişken ve merhametli gibi.
Eğer kendimizi ve gelecek nesilleri kurtarmak istiyorsak, yedi ölümcül günahla karşılaştığımız her yerde, öz farkındalık ve oto kontrol, gerçeklik, iyi sınırlar ve karşılıklılık ilkeleri için savaşarak bu güçlere direnmemiz gerekir. Bu büyük bir iştir ve evde başlar.
İmajın her şey olduğu yerde gerçek olana karşı iştahımızı kaybederiz. Güzel hamur işleriyle dolu açık büfenin önünde durur ve yemek yemek üzere olduğumuzu düşünürüz. İçi boşaltılmış imajların çoğalması duyularımızı uyarır ama ruhsal olarak yetersiz beslenmemize ve daha fazlasını istememize neden olur. Bu yüzden tekrar tekrar büfeye geri döneriz. İçi boş kalorilerden başka bir şey olmasa da bu imajları kültürel idealler olarak içselleştiririz ve bunların üzerinden kendimizi ve hayatımıza giren her şeyi yargılarız. Neyin güzel, neyin iyi, neyin arzulanabilir ve neyin anlamlı olduğunu onlar sayesinde öğreniriz.
(...) "saldırgan olmayan kararlılık" sanatında uzmanlaşmalı ve "ağırbaşlı ilgisizlik" yöntemini tatbik etmelisiniz.