(spoiler içeriyor)
sonunda kaçakçılık oyunu bitti. cidden o kadar karmaşıktı ki, okurken yavaşlamak zorunda kaldım ama oldukça heyecanlı ve sürükleyiciydi. bu seriyi sevme sebebim sanırım akiyama’nın hercule poirot’a benzemesi kesinlikle. mangayı okurken her sayfada agatha christie okuyormuşum gibi hissediyorum.
neyse, yokoya patladı. oyundan en yüksek parayı o alsa bile akiyama’nın zekasına dur diyemedi ehehehe. kuzey ülkesinden üç hain ile güney ülkesini tamamen kurtardı ve nao ile beraber borçları kendi üstüne alarak dördüncü oyunlara gitmek için müracaat ettiler tabi cilt sonunda nao’nun yaptığı blöf sayesinde parayı alıp çekilmek varken yokoya’da sıradaki rounda katıldı. ha bir de ikinci ciltten beri bizlerle olan trans ablamız var. nao’yu sürekli kekleyip duruyordu, biraz insafa gelmiş gibi hissettirdi artık yokoya’ya karşı bizimkilerin yanında olacak gibi duruyor bakalım. biraz garip ama alıştım artık kendisine.
; 9/10
uzun bir aradan sonra ilk defa bir kitabın yorumunu yazmak için bu kadar heyecanlıyım. çünkü kitap inanılmaz iyiydi!
öncelikle beklentilerimi aşırının aşırısı üstünde karşıladığını söylemeliyim, çoğunluğun kitabı sevmediğini görünce benim bayılacağımı zaten biliyordum...
şimdi şöyle kitaba ne beklentisiyle başladığınız çok önemli.
benim gördüğüm editlerden sonra tek beklentim düşmanları okumaktı. aşk sonraki planda, iyi olan şeylere yer yok saf bir nefret bekliyordum ve öyle de oldu. bu kitap benim kalbimi kırdı daha doğrusu içindeki o kötücül saf nefret kalbimi kırdı ve bu işte beklediğim şeydi! ben romantik şeylerden ağlamaktan hoşlanmam romantik şeylere de çok ağlamam zaten ama kırıcı, rencide edici, kalp parçalayan ve gururumu inciten şeyleri okuyup hissedip ağlamak favorim. biraz hastalıklı bir düşünce gibi ama ne yapabilirim ki benim duygularım da böyle işliyor ehehehe.
bradshaw kalbimi öyle bir kırdı ki onu aşık olmamak imkansız gibi bir şeydi zaten en başından belliydi. gri karakter değil, siyah karakter değil ne bileyim bunun bir rengi yok bence bradshaw direkt kötü adam. ölüm makinesi. duygu yoksunu. kaba. nezaketten uzak. asla iki defa düşünmeyen bir adam.
o an siniri bozuksa ve istediği bir şey olmadıysa önüne çıkan her şeyi parçalara ayırır. nell'e de tam olarak bunu yaptı.
neyse ki bunny de kırılgan bir karakter değildi ki inanılmaz bir nefret öyküsü çıktı ortaya. dişe diş, kana kan. bones bir vurduysa bunny iki vurdu. bones kopardıysa bunny kırdı. bones deldiyse bunny deşti. muhteşemdi. elbette bones bu nefrette bir adım öndeydi ve bazı yaptığı şeylerde oturup ağladım, benim başıma gelse ben zaten bu duygu karmaşasıyla hayatta kalamazdım ama bunny bile etkilendi yani bazı olaylardan.
ve aslında okurken aşk sıfır gibiydi tamam bir çekim vardı ama
Reklam
; 7/10
bir tık uzun bir çıtır çerezlik kitapla geldim. şu sıralar hedefim çevrilmiş tüm ali hazelwood kitaplarını okumak bakalım yaz bitene kadar kendime edindiğim bu göre bitirmem lazım acil.
şimdi kitap güzeldi güzel olmasına ama benim kendi özel yaşantımdan dolayı mı yoksa cidden kitaptan dolayı mı bilemedim ama böyle çok akmadı okurken. normalde bulduğum en ufak bir fırsatta bile kitap açıp okuyayım çok severim üç sayfa beş sayfa fark etmez ama bu kitapta öyle olmadı işte. yine de kötü bir kitap diyemem sadece bir şeyler eksik gibi hissettirdi kitapta.
bee karakterini sevdim, güçlü, zeki, eğlenceli ve aşktan bir kere dili yandığı için artık aşktan koşarak kaçan o kadın karakter. aynı ben ehehehe. bir gün mesleğinin zirve noktasına onu taşıyacak olan o iş ortaklığı ortaya çıkıyor ve bee bu görev için şehir değiştirip nasa'ya eski bir arkadaşıyla ortak olarak çalışmaya gidiyor.
ama bu arkadaş normal bir arkadaş değil, okul yılları boyunca ondan nefret eden ve tüm çevresinin de bu nefreti fark ettiği için bu konu üzerinden onunla dalga geçmelerine sebep olan ve en yakın arkadaşının zamanında gözde erkeği olan o kişi levi ward bu kişi. ama bee artık aradan yıllar geçtiği ve yetişkin birer birey oldukları için işte böyle bir sorunları olmayacağını düşünüyor. ne kadar sevimli değil mi?
levi ise ah lev... benim gözümde levi tam bir hakiki bir erkek karakter yani gerçekten gerçek hayatımızda bizi bulabilecek bir erkek ve beni böyle biri bulsa nikahı basarım zaten. adam bir kere zeki, bayılırım. biraz eğlenceli, çokta fazlasına gerek yok zaten. düşünceli ve pratik, al cebe at. yakışıklı, uzun, sportif, yeşil gözlü daha ne olsun? ve bir ilişkiye başladığınızda yanında rahat hissedebileceğiniz bir adam ya al evlen işte. birileri de öyle yaptı zaten de neyse.
levi de bee ile
Arkadaşlar çoook güzel bir kitaptı. Hem bilgilendirici hem de eğlenceliydi. Çizgi roman olduğu içinde hemencecik bitti. Bakmayın benim bu kadar uzun sürede okuduğuma, burada öyle gözüküyor; sadece iki kere başına oturabildim, iki oturuşta yetti bitmesine. Tek oturuşta yeterdi de ben başına oturamadım :) Neyse. İçerisinde verilen bazı bilgiler sanki yanlış gibiydi ama ben gözlerinden kaçmıştır belki diye düşündüm, onun dışında bir sorun yoktu kitapta.
Benim en çok dikkatimi çeken şey arkasındaki karakterleri tanıtan sayfalardı.
Şu dünyada Yafa gibi olmak vardı be!
Gazze ve Kudüs favorimdi tabii ( ꈍᴗꈍ)
Gazze'nin sevmediği şeylerde kitaplar yazması biraz koydu ama olsun yapacak bir şey yok.
Kişiliğini kendime benzettiğim Kudüs'tü...
Neyse diyeceğim başka bir şey yok sanırım bu kitapla ilgili. Zaten çizgi roman incelemesi nasıl olur bilemediğim için çokta gerekli olmayan bu detaylara girdim, ehehehe.
Kitap kesinlikle önerimdir, zaten bunu okumak ne kadar zamanınızı alabilir ki diyorum ve bir şans vermenizi tavsiye ediyorum.
Başka bir incelemede daha görüşmek üzeree
Sağlıcakla kalın, kitapla kalın...
Kitap boyunca aklımızı kurcalayan o soru:
Beşli sonuna kadar hayatta kalabilecek mi?
Eveett, bugün 
Luca. 'nın hiç dilinden düşürmediği ve her fırsatta önerdiği o kitabın incelemesiyle geldiim. Ve önerdiği kadar da varmış öncelikle bunu söyleyerek başlamak istiyorum incelemeye.
Kısaca düşüncelerimden bahsedeyim çünkü sonrasında bolca spoiler olacak.
Kitabın dili akıcıydı. Okurken hiç sıkılmadım hatta aldığımda elimden bırakamadığım bir kitap oldu bu da artılarından biriydi.
Kitapta okuduğumuz karakterler... Her birini sevmeye çalıştım diyeyim. Hepsinin kitapta bulunma bir nedeni vardı sanki... Ama Theo'yu gerçekten tanıdıktan sonra kitaptaki en sevdiğim ve beni hüzünlendiren karakteri bulmuş oldum.
Kitabın iç ürperticiliğinden bahsetmeden de geçmeyelim şimdi. Biraz da korkuyla harmanlanmıştı sanki kitap. Az çok...
Beni rahatsız eden bir kaç detay dışında rahatsız olduğum bir şey yoktu.
Bunlardan birisi...
Hani kitapta aşk yoktu?? Evet ön planda değildi ama yine de vardı bazı sahneler (rahatsız eden detay aşkın olması değil az sonra söyleyeceğim şeyin olması..). Smut olmaması sevindirdi ama hiç ö*üşme olmadan bitirseydim kitabı daha tatmin olurdum.
Kitapta beni rahatsız eden şeylerden bir diğeri de fazlasıyla bencillik duygusunu okurken hissetmem oldu. Okuduğumuz şey hissedilir mi? Ben bunu hissettim sanki. Çünkü neredeyse her karakterin bir bencil tarafı vardı. (Theo ve Avy(sanırım) dışında.) Kendi hayatta kalmak için yaptığı şeyler, iş kazanmak için, bir yerlerde yükselmek için, birilerinin gözüne girebilmek için... Ama sonrasında hissettikleri pişmanlıklara ise şunu diyerek spoilerle kısma geçiyorum: Son pişmanlık neye yarar :)
Bolca Spoiler var!!
.
.
Kitap fantastik gerçek dünya gibiydi arkadaşlar. Şöyle açıklayayım; hani ecelin, ölümün ne zaman
Luca. 'nın hiç dilinden düşürmediği ve her fırsatta önerdiği o kitabın incelemesiyle geldiim. Ve önerdiği kadar da varmış öncelikle bunu söyleyerek başlamak istiyorum incelemeye.
Kısaca düşüncelerimden bahsedeyim çünkü sonrasında bolca spoiler olacak.
Kitabın dili akıcıydı. Okurken hiç sıkılmadım hatta aldığımda elimden bırakamadığım bir kitap oldu bu da artılarından biriydi.
Kitapta okuduğumuz karakterler... Her birini sevmeye çalıştım diyeyim. Hepsinin kitapta bulunma bir nedeni vardı sanki... Ama Theo'yu gerçekten tanıdıktan sonra kitaptaki en sevdiğim ve beni hüzünlendiren karakteri bulmuş oldum.
Kitabın iç ürperticiliğinden bahsetmeden de geçmeyelim şimdi. Biraz da korkuyla harmanlanmıştı sanki kitap. Az çok...
Beni rahatsız eden bir kaç detay dışında rahatsız olduğum bir şey yoktu.
Bunlardan birisi...
Hani kitapta aşk yoktu?? Evet ön planda değildi ama yine de vardı bazı sahneler (rahatsız eden detay aşkın olması değil az sonra söyleyeceğim şeyin olması..). Smut olmaması sevindirdi ama hiç ö*üşme olmadan bitirseydim kitabı daha tatmin olurdum.
Kitapta beni rahatsız eden şeylerden bir diğeri de fazlasıyla bencillik duygusunu okurken hissetmem oldu. Okuduğumuz şey hissedilir mi? Ben bunu hissettim sanki. Çünkü neredeyse her karakterin bir bencil tarafı vardı. (Theo ve Avy(sanırım) dışında.) Kendi hayatta kalmak için yaptığı şeyler, iş kazanmak için, bir yerlerde yükselmek için, birilerinin gözüne girebilmek için... Ama sonrasında hissettikleri pişmanlıklara ise şunu diyerek spoilerle kısma geçiyorum: Son pişmanlık neye yarar :)
Bolca Spoiler var!!
.
.
Kitap fantastik gerçek dünya gibiydi arkadaşlar. Şöyle açıklayayım; hani ecelin, ölümün ne zaman
Nora Seed yaşadığı şeylere daha fazla katlanamaz ve intihar eder. Uyandığında kendisini bir kütüphanede bulur. Bu kütüphane Nora'nın olası tüm hayatları ile doludur. Nişanlısını terk etmeseydi, kedisine daha iyi bakabilseydi, yüzmeyi bırakmasaydı, buzul bilimci olsaydı, Labirentler grubundan çıkmasaydı gibi gibi farklı tercihlerinin olduğu bir sürü kitap (yani hayat)
Ben kitabı beğendim. Yazım dili akıcıydı. Bitmek bilmeyen bir rs'de olsam da sjsjjsjwjwjw bu kitabı bitirebildim ve pek de zorlanmadım. Post-it'lediğim, beğendiğim alıntıları da vardı ve bu mutlu etti sksjskkskwjw
Kitabın konusu hoş bence. Yani hiç bulunmayacak bir konusu yok ama yine de hoş. Yazarın vermek istediği mesajlar da öyle. Sadece birkaç tane eleştirim var.
Öncelikle kitap 282 sayfa ve aslında uzun da değil sadece okuduğum olaylara baktığımda daha kısa olabileceğini düşündüm. Bilmiyorum belki Nora'nın bazı hayatları daha kısa anlatılabilirdi Verilmek istenen mesaj zaten net ve bu mesaj sanki sjsnsksjs bazı yerlerde bir tık tekrarlandı Amaç bu da olabilir. Sadece ben bir okur olarak biraz daha kısa ve törpülenmiş bir kitapta daha fazla keyif alırdım muhtemelen.
Bunun dışında kitaptan bağımsız (çünkü beklentilerin sorumlusu kitap değil) bu kitabın çok beğenilmesi, çok hypelanması, 2020'nin en iyi romanı seçilmesi gibi gibi unsurlar beni bir tık düşündürttü. Kitap benim gözümde maalesef bu kadar yüksek ve iyi bir yere yerleşmedi. Okudum, beğendim ve bu kadar. Normal buldum yani
Ehehehe kısaca (şüpheli) yorumlarım bu kadar.
Reklam
Reklam