𝙺𝚒𝚝𝚊𝚋𝚎𝚟𝚒 𝚂𝚊𝚟𝚊𝚜̧𝚕𝚊𝚛ı
Herkese Merhabalar...
Sizlere harika bir kitap ile geldim.
Biz kitap kurtları tabi ki isminde kitap geçen her şeyi ayrı severiz.
Hele böyle ponçik kapaklı kitap olunca da bir ayrı severiz.
Eee kitabevinde geçince sevilmez mi?
Hem de nasıl sevilir bayıla bayıla da okunur.
İçeriği ile de harika olunca tabi ki okurdan da 10/10 puanı alır.
Okuma tembelliğinden çıkaracak.
Eline alınca bırakılmak istenmeyecek şahane bir kitaptı.
Okurken eğlendim ve de öğrendim ehhh tabi onların kitaplara ve kitabevlerine bakış açısını ve sahiplenişlerini görünce ister istemez kıyaslamada yaptım.
Neyse ben oralara girmeyim hiç.
Sözün özü gözüm kapalı önereceğim harika bir kitap.
Alın okuyun, okuyun hediye edin.
Unutmadan yetişkin okurlar için olduğunu da ekleyeyim. (Ama öyle abartı ve cinsellik dolu değil. Altını çizeyim.)
Josie ve Ryan ile tanışın
Biri aşk kitapları tutkunu ve kitabevi de öyle diğeri de ciddi edebiyatın tutkunu.
Durun şimdi.
Kesin aşk okuyan Josie (kadın) edebi okuyan Ryan(erkek) sandınız değil mi?
Ama sıkı durun tam tersi.
Boston da iki kitabevi olmasına rağmen Ryan, Josie'yi tanırken , Josie Ryan'ı rakip olduklarını öğrenene kadar tanımıyor.
Nasıl mı?
Ama bu işlerden kâr etmek isteyen dükkanların sahibi tek bir kitapçı yeterli diyerek büyük bir tadilat yapmak istiyor.
İkisinden birini seçeceğini satış durumuna göre önündeki aylarda açıklayacağını söylüyor.
Onlar için kitaplar bir tutku olunca, aralarında olan rekâbet de daha tutkulu oluyor.
Aynı zamanda KitapDostlari adı altında bütün kitapçıların olduğu ama isimlerini söylemedikleri bir platformda yakışıyorlar ama kim kimdir tabi bilmiyorlar.
Josie'nin de Ryan'ın da orada çok iyi anlaştıkları birileri var.
2/10
2026 74. kitabı
Hopeless seriyasının ikinci kitabı. Buda mənə görə bərbad idi. Haradasa ilk kitabın təkararını da oxuyuruq deyə bilərik. Seriya 5 kitabdan ibarətdir, təbiki bir çox seriya kimi buda tamamlanmayıb. Ehhh
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Mindfck 3
Kızıl Melek
Herkese selam...
Seri tüm ama tüm hızı ile devam ediyor.
En guzel yanı da bu değil mi?
Ehhh şuan 4 de elimde olsa hemen başlar ve okurdum.
Öyle de güzel ve merak ediliyor.
Sevdim ben bu seriyi
Lana Myers sen harikasın bebek
Bir katil ve FBİ ajanı oldugunu artık herkes biliyor.
Lana'nın öldürülecekler listesi uzun.
Yolundan dönmeye ise hiç niyeti yok.
Ama ona başka duygular hissettiren habersiz onu yakalamak için uğraşan biri var Logan Bennet.
Lana'yı korumaya çalışırken aslında Lana Logan'ı koruyor.
Çünkü onun için yapamayacağı şey yok.
Ama bunlar arasında intikamından vazgeçmek de yok!
Hayatını çalanlar onda kaybedecek hiçbir şey bırakmamıştı ama intikam duygusunu da kazandırmışlardı.
Logan gelince biraz işler tabi ki karıştı çünkü kalbinin yerini biliyordu.
Lana bir an önce listesini tamamlayıp sıfırdan, mutlu bir hayat istiyor.
Her şeyi geride bırakmak ve ardına da bakmamak istiyor.
(Canım Lana bunu bizde istiyoruz)
Artık basında da bir ismi var 'Kızıl Melek'
Peki Logan aslında Lana'nın kim olduğunu öğrense o zaman işler ne olur.
İşte onu biz de henüz bilmiyoruz.
Bakalim 4 de neler olacak.
Şu aralar alamam ama merak içinde de kalırım ne yapalım
Zorbam seni unutmayacağım.
Zorba, Nikos Kazancakis’in okuduğum ilk kitabı oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren insanı içine çeken, merak uyandıran bir dili var. Kitap temelde iki karakter üzerine kuruluyor: Patron ve Zorba.
Patron; hayatı dikkatle yaşamaya çalışan, düşünen, okuyan, tabiri caizse “mürekkep yalamış” bir karakter. Zorba ise hayatı gerçekten yaşamış, acı çekmiş, tecrübe etmiş, feleğin çemberinden geçmiş biri. Bu iki karakteri okurken insanın aklına ister istemez şu soru geliyor: “Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?”
Ben hep “çok gezen bilir” tarafına daha yakın oldum. Ama şunu da düşünüyorum: Gezerken okumak, okumayı yaşayarak yapmak bambaşka bir lezzet.
Patron bilgiyle yaşayan bir insan. Zorba ise deneyimle… Patron düşünerek hakikate ulaşmaya çalışıyor, Zorba hissederek. Belki de kitabın en güçlü tarafı burada başlıyor. Çünkü insan okurken kendi içinde de bir Patron ve bir Zorba olduğunu fark ediyor.
Hatta ben okurken ister istemez Bir Adam Yaratmak eserindeki Hüsrev karakterini düşündüm. Hüsrev de tıpkı Patron gibi hayatı daha çok düşünce üzerinden yaşamaya çalışan, varoluş sancıları çeken bir karakterdi. Sürekli “İnsan nedir?” sorusunun peşindeydi. Zorba ise bu soruların cevabını düşünerek değil, yaşayarak bulmuş gibiydi. Hüsrev düşüncenin ağırlığında ezilirken, Zorba hayatın akışına karışıyordu. Bu yüzden biri trajediye yaklaşırken diğeri acının içinden bile yaşam sevinci çıkarabiliyordu.
Zorba’nın şu sözleri beni özellikle etkiledi:
“Bir zamanlar diyordum ki: Bu Türk’tür, bu Bulgar’dır, bu Yunan’dır... Vatan için öyle şeyler yaptım ki patron, tüylerin ürperir; adam kestim, çaldım, köyler yaktım... Şimdi ise yalnızca şuna bakıyorum: Bu iyi insan mı, kötü insan mı?”
Bu sözler bana şunu düşündürdü: İnsan bazen ancak acı çekerek olgunlaşıyor. Zorba, yaşadığı büyük yanlışların ve ağır
spoi vardır1000Kitap
Ehhh işte…
Ortalama bir kitap, çerezlik.
Kendini bilen her karakteri severim; ister kötü olsun ister iyi. Kendini bilen karakter benim için bir adım öndedir, çünkü gerçekte çoğu insan kendini bilmez, ne olduğunu bilmez. Çoğu kitap karakteri de bilmiyor. Hazel gibi kendini bilen karakterleri görünce seviniyorum.
Hazel tatlı bir kız. Kendinin tuhaf olduğunu biliyor. Bazıları tuhaflığı; bulutları bir şekle sokmak, kimse dans etmezken dans etmek, banyoda şarkı söylemek gibi şeyleri normal karşılayıp “hiç tuhaf değil” dese de, bu sıradan şeylere bile ucube gözüyle bakan bir sürü insan var. O yüzden çok takılmadım oralara.
Hazel’ın hiçbir şeyi içinde tutamayışına bir iki sinirlenmedim değil. İkide bir cinsel içerikli şakalar yapıp “aman içimde tutamıyorum, ağzımdan kaçtı” demesine de kuruldum.
Toxic değillerdi, yani aman aman bir toksiklik yoktu. Josh çekilebilir bir erkekti. Özellikle sonlarda Hazel hamile kaldığında “aha, kaos geliyor” dedim. Kesin Josh çocuk istememe ayaklarına yatacak, sonra Hazel darılıp gidecek, Josh da pişman olup Hazel’ı bulmak için uğraşacak falan filan diye bir düşünce belirmedi değil. Ama Allah’tan öyle olmadı.
Çok da övülecek bir kitap değil. Sosyal medyadaki kitap sayfaları görevlerini yerine getirip kitabı şişirmiş; bazı okuyucular da bu tuzağa düşüp kitabı ellerine almış. Sonra hayal kırıklığı curcunası başlıyor tabii. HSOANSKANSN, böyle olunca çok gülüyorum ya.
Bazı şeylere asla ama asla inanmayın.
Allah’tan şu sıralar PDF’ten takılıyorum. Bu kitaba 200 lira verdiğimi hayal ettiğimde kalp çarpıntım başlıyor.
Canavarımın Kanı
Sasha, ailesinin başına gelen trajediden sonra kimliğini gizlemek zorunda kalmıştır. Ve bundan sonra amacı, olanların sorumlusunu bulmaktır. Erkek kılığına girip askeriye içinde yükselmeye çalışıyordur ancak yüzbaşı Krill’in birliğine katılması, planlarını ve odağını beklediğinden farklı bir yöne çekmeye başlıyordur.
Açık konuşacağım: türünün en iyileri arasında olduğunu düşünmüyorum. Hatta kitabın bu kadar abartılmasının sebebini uzun süre anlayamadım. Kitabın neredeyse yarısına kadar Sasha’nın erkek olarak nasıl kamufle olduğu ya da nasıl bir tipe sahip konusunda yeterli detay yoktu. Bu da karakteri zihnimde hayal etmemi zorlaştırdı.
Askeri bir ortamdayız ama ne güç ne de mental dayanıklılık açısından etkileyici bir kadın karakter portresi çizildiğini düşünmüyorum. Krill’ in ise mafya romantizmi içinde benzerlerinden ayrılan, özgün bir yanı yoktu. Gözlük kullanması hariç.
Serinin her kitapta farklı karakterleri anlatacağını sanmıştım; ancak tüm seri aynı karakterleri işliyormuş. Bu yüzden ilk kitabın, daha çok diğer kitaplara zemin hazırlayan bir giriş gibi yazıldığını düşünüyorum. Neredeyse finaldeki gerilim sahnesi dışında kitapta etkileyici hiçbir şey olmadı.
Seriye, okuyacak hafif bir şey bulamadığım zaman devam edebilirim ama diğer kitaplar için de büyük bir heyecan duymuyorum. Tür içinde çok daha güçlü örnekler var.
Yetişkin içerik var fakat o da ehhh idare eder.
Koşun alın diyemiyorum malesef..
Addio…
