Ayşenur’un ablası ilgisizlikten öldü. 36 yaşında. Bir sefer mutfakta tencere tava arasında ağlarken görmüştüm onu. Alakasız yerlerde ıstırap çekmek ıstırabı ikiye katlar. Bir mezar başında ağlamak çok daha makuldür, kimse neden diye sormaz. Piknikte çekilmiş bir fotoğrafı kaldı, kalmasa daha iyiymiş, yapıştırılmış gibi duruyor, sanki yok.
“Biliyorum ki akıl ve ruh bakımından kim daha güçlü ve dayanıklıysa, insanlar üzerinde erk sahibi olan odur! Daha fazla cesaret gösteren hep haklıdır. Başkalarını daha az umursayanlar yasa koyuculardır, en cesur olanlar ise herkesten daha haklıdır! Bu bugüne kadar böyle gelmiş, böyle de gidecek!”