zaten bir kimseyi öldürmediği kalmışAnlatı
çok garip bir kitaptı ya. rs'deyken hızlı hızlı okudum etkiledi, hoşuma da gitti.
kitap, yazar jean louis fournier'in otobiyografik bir anlatısını içeriyor. yazarın babası bir doktor ve bölgede en iyi doktorlardan birisi, hastalarıyla arası iyi. gayet sevilen bir insan. ama evde bildiğin terör estiriyor. kitap da yazarın babasıyla olan anılarını ve hatıralarını anlatıyor. ve babaları korkunç biri BİLDİĞİNİZ KORKUNÇ. evde psikopat gibi intihar edeceğinden bahsediyor. evdekileri krize soktuktan sonra ilgi çekemediğini fark edince etmiyor. ruh hastası. anneleri işteyken, gelince onu öldüreceğinden bahsediyor. ÇOCUKLARA. ama sarhoşmuş falan. unuttuğu için de öldürmüyor. kazandığı parayı çocuklarına koklatmıyor annesi kaç tane çocuğu tek başına geçindirmeye çalışıyor. ama anneleri bu manyağa alıştığı için intihar ettiğinde harbi ölmüş deyip geçiyor. yani baba manyak bir psikopat,
ama o asla kimseyi öldürmedi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
bir kalemin yankısı | SPOİLERFantastik
''iris,'' dedi roman, ''sen sevilmeye layıksın.''
spoiler'sız bölüm
ben fantastik okumayı seven bir insan değilim.
evet, belki fantastik rafım olabilir ama yeni dünyalar okumanın bana zevk vermesi bunun sebebi. bir karanlık pencere, genç elitler gibi birçok seriyi sıkılıp yarıda bırakmışımdır mesela. bir de olayların ortasına atıyorsa iyice çekilmez olur benim için. grishaverse serisinin ikinci kitabı olan kuşatma ve fırtına'yı okuduğumdan beri beni saran bir fantastik bulamıyordum. ta ki o meşhur divine rivals yani ebedi rekabet'e kadar.
kitabın konusu kısaca şöyle,
oath gazete, bölgenin en ünlü ve saygıdeğer gazetelerinden birisidir. bu gazetenin köşe yazarlığı için yarışan roman ve iris, iki ebedi rakiptir. roman -cazgır- kitt'in ailesi bölgenin aristokrat ailelerinden birisidir. iris elizabeth winnow'ın ise babası yok, abisi ve annesi ile yaşıyor. ama abisi savaşa gittiği için alkolik olan annesiyle beraber zar zor geçimlerini sağlıyorlar. yani roman ve iris eşit şartlarda olmasa da köşe yazarlığı için savaşıyorlar ve en sonunda birisi bu yazarlığı kapıyor. ama bu durumdan memnunlar mıdır?
kitabı ÇOK BEĞENDİM anladığınız üzere. ama şunu söylemem gerekir ki kitap bence enemies to lovers değil, daha çok rivals to lovers, çünkü aralarında tam bir düşmanlık yok bence. daha çok rakipler diyebilirim. 60 sayfa geçtikten sonra beraber sandviç yiyip sohbet ediyorlar wtf olmuştum okuyunca ehgfhkdfu.
spoiler'lı bölüm
ya roman iris'e başka birisi adı altında mektuplar yazdığında aşırı belli ediyordu bence ya. iris nasıl anlamadı dedim sürekli. yani kesin desin demiyorum ama bir acaba deseydi keşke. onun dışında kitapta sevmediğim noktalardan biri roman, iris'in gözüne herhangi bir şekilde giriyor iris direkt benim yazımı öğrenmek istiyor benle rakip olmak istiyor bilmem
şeytan sendin, bendim ve hepimizdik | SPOİLERKorku-Gerilim
daisy darker.
kalbinde hastalık ile doğmuş. doktorlar en fazla 15 yaşına kadar yaşayabilir diyor ama o şans eseri 29 yaşına kadar yaşamış.
çok ''mutlu'' bir ailesi var.
annesi nancy, babası frank, ablaları lily ve rose, ninesi beatrice, yeğeni trixie ve hoşlandığı çocuk connor.
nineleri 80.yaş gününde darker ailesini adaya doğum gününü kutlamak için deniz camı adlı eve çağırıyor. herkesin sırları olduğu bir ortamda, karanlık şekilde kalmak zorunda kalmak mı?
he bir de, her saat başı biri ölecek.
***
SELAAAAM GENÇLİK!
kitaplarını çok merak ettiğim alice feeney'den ilk kitabımı okudum. ve BU KADAR beğeneceğimi beklemiyordum. karakterlere kısa kısa yorum yapacağım:
daisy: sevdiğim bir karakter oldu, sevecen ve iyi kalpli. ve bir de huzurevi'nde çalışıyor (!) zaten kitabı onun dilinden okuyoruz ve sevmediğim tek şey daisy ile ilgili bunu diyim de alıntı çıksın der gibi konuşması. onun dışında çok sevdim.
rose: ben onu da sevdim. zeki, mantıklı ve şüpheli. ben katil olduğunu düşünüyordum -ki bütün kanıtlar onu gösteriyordu- ama değildi. benim sherlockluk buraya kadar.
lily: gerizekalı, karaktersiz, ukala, ilgi bağımlısı, mal. BAŞKA NE KALDI. bu şahıs kendi kızına ''belim senin gibi olsa tatlının lafını açmazdım'' (kızı zayıf) diyecek kadar pislik
özbeöz kardeşine ''keşke boğulsaydın'' diyecek kadar iğrenç
diğer özbeöz kardeşinin sevgilisiyle ilişki yaşayacak kadar karaktersiz bir varlık. sonu da parfüm yüzünden oluyor PUHHAHHAHAHHA. lily isminden soğuttun be.
nancy: fakir ve gurursuz anne. lily'nin yaptıklarına ağzını açmayan, KENDİ KIZININ AMELİYATINA İZİN VERMEYEN, kendi kızının öldürülmesini bilip de ağzını açmayan kişi. bir insan kızına bu kadar mı benzer anasına bak kızını al harbiden ya. AŞIK OLDUĞU ADAMLA EVLENMEK İÇİN ÇOCUK YAPMAK KAÇINCI SEVİYE RUH HASTALIĞI
yılın ilk kitabına on vermek | SPOİLERBabil
hayatımda gördüğüm en ana karakter robin
iman boy rami
cesur ve hırslı victoire
ve... neyse
ilk önce konusuyla başlayalım, robin swift çinli bir çocukken annesi ve akrabaları kolera yüzünden hayatını kaybeder. rob tam ölmek üzereyken profesör lovell adındaki bir adam bu çocuğu gümüşle iyileştirir. sonra onu kendi himayesi altına alır. londra'ya giderler ve burada köklerinden uzaklaştırılmaya zorlanır. sonra bu çocuk oxford'da babil çeviri enstitüsünde okumaya başlar. burada en başta rami adında bir çocukla tanışır. sonra da victoire ve malum kişiyle.
karakterlerden başlayalım;
robin'i çok sevdim, kitabı okurken sürekli onun gibi bir ikilemde kaldım. bana istediğim her şeyi veren babil'de mutlu mesut mu yaşardım, yoksa bu sisteme karşı mı çıkardım? buna hala bir cevabım yok hsghhaghjsh. sonlara doğru karanlık bir insana dönüşünü okumak da bana çok zevk verdi diyebilirim. kuleyi aldığındaki tayfayı da çok sevdim. bana en mantıklı gelen kişi profesör chakravarti oldu ama. robin meseleyi kişisel bir kine dönüştürünce artık ben de düşüncelerini desteklememeye başlamıştım ama bu robin için çok önemli değil çünkü;
oderint dum metuant.
bırakın nefret etsinler, yeter ki korksunlar.
ama hak vermemekte zor ya. rami öldürülünce ben bile robin'in yaptığı şeyleri yapardım.
victoire, BEN ROBİN'LE SHİPLEMİŞTİM. yaşadığı baskıyı gerçekten hissettim. siyahi bir kadın olmak babil'de çok zor kitapta. kendi etnik kökeninden utanıyor. ve garip bir şekilde kitabın sonunda hayatta kalan tek iyi karakterin victoire olacağını beklemiyordum. ama çok sevdiğim bir karakter oldu.
ve rami. benim kitaptaki en sevdiğim karakter oldu diyebilirim. rami hintli bir müslüman. siyahi ve kadın olan victoire ve kadın olan lettitia ile beraber insan yerine konulmuyor. ayrıca letty ile kavga sahneleri
size bir hikaye anlatacağım | SPOİLER
geçen açtım google gemini'yi, dedim bana bir hikaye yaz. dedektiflik olsun, i̇stanbul'da geçsin falan. o yazıyor, ben de her güncelleme de bir karakteri öldürüyorum. hatta en sonunda gemini bana bu kadar drama fazla gibi bir şey söyledi. son bölümde ise hepsini öldürdüm bu detay önemli değil.
abi kitabı okurken resmen dejavu yaşadım. duru'nun öleceğini biliyordum zaten. ama son 20 sayfada karakter kalmadı. mustafa hoca, barlas, nikolai ve ada kaldı sadece. sonra mustafa hoca kafasına sıktı, nikolai de yağmurda öldü.
ada senin allah belanı vermesin ya. nefret ediyorum senden enişteci. barlas'ın müstakbel eşi ölüyor daha 24 saat geçmeden aşığım tribüne giriyor ada malı. duru ölmeseydin başka şeyler söyleyebilirdim ama neyse.
barlas'a çok üzüldüm ya. çocuğun hiçbir şeyi kalmadı bildiğin. bir ada malı kaldı. i̇kinci kitapta bunların arasında bir şey geçerse kitabı yakarım.
i̇lişkiler dışında fena değildi bence. ama bir eleştirim daha olacak. yazım dili gerçekten bu kadar zayıf az kitap okudum. i̇kinci kitapta kendini geliştirir diye umuyorum.
sonuç olarak bence okunabilir bir kitap.
he son olarak semiha teyzeye aşırı üzüldüm ya. kadın haketmedi bence.
yaş sınırı gerektirecek bir şey de yoktu.