uvarovite
@ekinyurtsever
21 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“Aklı” temsil eden kişinin erkek bir karakter; devrimi, bilinmeyeni, korkulanı temsil edenin de kadın bir karakter olması hiç yabancı gelmedi bana. Dönüşen, güçlenebilen, risk alabilen taraf genelde kadın karakterler ve yerinde sayan, tıkanıp kalanların da genelde erkek karakter olması sık rastlanan bir durum gibi. Kitabın sonu karamsar olması sebebiyle beni şaşırtmıştı. Ama şimdi dönüp bakınca şaşılacak bir son göremiyorum. Hatta Zamyatin’i karamsar da bulmuyorum. Tam tersine romantik gerçekçi buluyorum. Kendiyle -duygularıyla- şavaş halindeki bir adamın sonu ne olabilirdi ki zaten?
Akıl, mantık dediğimiz şeyin çok yanlış anlaşıldığı bir dünya çünkü Biz’in dünyası. Dönüşmeden, sadece sabit duran, insanlığını dahi kabul edemeyen ve buna “ruh hastalığı” diyen bir toplumun sonunun bu olması çok olası. Aklın bir tarafta ve duygunun diğer tarafta yer alan iki zıt kutup gibi görüldüğü bu toplumda, insanlığın kazanabilmesi mucize olurdu zaten. Halbuki ikisinin de birlikte var olabileceği, hatta birbirini besleyebileceği, bir denge kurulabileceği bir oluşun olduğunu da düşünüyorum. Ne kadar “ütopik” olsa da, hayatımız boyunca bize öğretilen kalıpları yıkmamız gerekse de.
Reklam
Çaresizlik, öteki olmak, yetememek… Sanırsam bu gerçek, Japonya’yı aşmış. Tüm dünyayı kaplamış bu duygular. Her birimizin mücadele ettiği bir alan olmuş. Yalnızlık, en başa çıkılamayanı. Tek başınasın her duygunla, her çaresizliğinle. Kime ne senin çabandan. İşe yaramıyorsan değersizsin. Birine bir fayda sağlamıyorsan bir hiçsin. Başkasının emeğinden beslenen bir parazitsin. Peki ama asıl bu sistem bize yapışmadı mı? Bizim emeğimize değer biçip bizi sömürmedi mi? Bizim tüm çabamızı, tüm benliğimizi, ruhumuzu, kalbimizi, her şeyimizi istemedi mi? Bana kendini sat demedi mi? Benim emeğim üzerinden beslenmedi mi? Ben olmazsam bir hiç olduğunu unuttu. Gerçek parazit kim onu unuttu. Çünkü asıl sorun bir başkasının evinde yaşamak zorunda kalan kadında değil. Onu bu duruma düşüren her şeyde.
Bu kitabın bendeki yeri çok ayrıdır. İnsanın en masum tarafına dokunur ince ince. Bir insanın yüreğine dokunmak ve bunu bu kadar hafif yapmak, insanı ve dünyayı çok iyi anlamış birinin gözünden yapılabilir bence. Bazı şeyler çok toz pembe gözükür bazı insanlara. Masumiyet çok uzak gelir, sen nerede yaşıyorsun diye sorarlar bazen. Benim de yaşadığım yerde yaşayan bir kitap bu.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}