Çağımız büyük bir gösteri çağı hâline geldi. Her şey en abartılı hâliyle yaşanıyor ve bazen bunları şok içinde izliyorum. Abartılı sözler, nişanlar, düğünler, iki mahalleye yetecek kadar çeyizler, bebek daha dünyaya gelmeden ve geldikten sonra yapılan şovlar, çocukların abartılı okul mezuniyetleri, ebeveynlerin, çocuklardan çok mezun olup onlardan daha fazla sınava giriyormuş gibi strese kapılmaları, sınav sonrası ‘el âlem ne der’ putunu evlerinin tam ortasına dikmeleri…
Bazen bu çağın en yorucu ve benim yetişemediğim tarafının bu abartılar olduğunu düşünüyorum. İçimden sürekli, ‘Neler oluyor Allah’ım, niçin?’ derken buluyorum kendimi.