Ela Emirmahmutoğlu
@ela_emr
7 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Değerlendirmeme kitabı gerçekten beğendiğimi söyleyerek başlamak istiyorum.Kitap başından beri sıkıcı bir dille yazılmamıştı ama çoğu kitapta olduğu gibi biraz daha ilerledikçe daha çok içine çekiyordu.Satranç oyununa çok fazla ilgim olmamasına rağmen okumaktan zevk aldığım bir kitaptı.Çünkü kitapta satranç hakkında bilgiler veya düşünceler paylaşılmamış,psikolojik mesaj tarzında bir düşünce anlatılmak istenmişti.Aylarca odaya kapatılarak,hayattaki tüm uğraşlarının ve nefes almak dışındaki neredeyse tüm yaşamsal faaliyetleri engellenmiş bir insanın o süreç içinde yaşadıkları ve bu satranç macerasına nasıl başladığı anlatılıyordu.Karakterin tamamen kapalı bir odada aylarca kalmış olması gerçekten etkiledi çünkü resmen yaşadığı şey sadece nefes almaktı orada hayata tutunduğu tek şey ise bir adet satranç kitabıydı ama sürekli ve çok fazla olarak satranç hakkında düşünüp davranması onu uyurken bile ele geçirmeye başladı bence kitabın en vurucu yeri karakterin satranç yüzünden neredeyse bilincini kaybedecek hallere gelmesiydi.Ama ne olursa olsun bu karaktere gerçekten saygı duyulması gerektiğini düşünüyorum.
Diğer bir eklemek istediğim şey ise diğer karakterimiz yani kitabın satranç şampiyonunu temsil eden Czentovic.Açıkçası bu karakterden kesinlikle hoşlanmadım.Satranç oynamayı öğrendikten sonra hayatta bundan sonra hiçbir şey için çabalamamış hatta satranç oyunu için bile kendini yeteri kadar eğitmemiş bu zamana kadar da karşısına çıkan rakiplerden dolayı bu kadar süre gündemde kalabilmiş biriydi bence.Ve bunlara rağmen ise oldukça kibirliydi.Aslında Czentovic gibi milyonlarca insan var zaten dünyada,bu yüzden Czentovic benim için bir nevi boş fıçı çok tıngırdar atasözüyle alakalı olan insanları temsil ediyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ela Emirmahmutoğlu
, bir kitap okuduPuan vermedi·608 syf.·
4 günde okudu
·Okunma: 06 Ocak 2022 00:00
·2022 1. kitabı
Son paragrafta spoi olabilir!
Bu kitabı yorumlamaktan biraz çekiniyorum aslında,çünkü kendisi ödüllü bir klasik.Her neyse konumuza gelelim.Kitabın başlarını beğenmiştim çünkü adada mahsur kalan çocukların neler yapacaklarını,nasıl çözümler bulacaklarını merak ediyordum ve bu sorularıma cevap bulacağım şekilde olaylar gelişiyordu.Ama belli bir yerden sonra kitaptaki betimlemeler artmaya başladı.Ve bazı yerlerde gerçekten çok gereksiz betimleme yapıldığını düşünüyorum.Bu betimlemeleri okudukça kitaba olan hevesim azalmaya başladı.Zaten olaylar da belli bir yerden sonra azalmaya yani karakterlerin yaşadıkları ve yaptıkları beklediğimden daha farklı bir şekilde sıradanlaşmaya başladı.Yani ben en azından daha heyecanlı durumların içine girmelerini beklemiştim.
Kitap karakterlerinin yaşları ortalama 10-12 yaşlarında olmasına rağmen yaptıkları çoğu davranış bence abartıydı.Okurken o yaşlardaki çocukların yapmasına gerçekten ihtimal vermediğim sahneler vardı.Ama bu sahneler yazılan kitabın içeriğine göre çok abes bulunmayadabilir.
Bir başka konu ise bence kitabın yavaş ilerlemiş olmasıydı.Kitabın yarısında bile hâlâ kitabı ilerletecek olan olay ile ilgili bir şeyler yaşanmamıştı doğru dürüst.Zaten genel olarak hep aynı şey yazılmıştı, Ralph ve Jack adında iki karakterimizin avcılık ve ateş yakma konusundaki tartışması gereğinden fazla abartılmış gibiydi.Eğer iki çocuk arasındaki düşmanlık özellikle belirtilmek isteniyorsa bence daha farklı durumlarla da yansıtılabilirdi.
Kitabın ana fikri bence; kötü ve olumsuz duygular sonradan edinilmez,doğdumuzdan beri hep bizimledir,insanın içindeki kin,nefret,öfke,nankörlük hep onunladır ve bu duyguların sonuçları felaketleri beraberinde getirir,yaşanacak felaketlerin önüne bile geçemezsin,idi.Bu ana fikir kitabın bazı yerlerinde hissettirilmişti ama böyle bir mesaj