“Yaşadıkları zaman değer verilmiş ölülerin bıraktıkları her anı değerlidir.” demişti Ellen, Uğultulu Tepeler'in 145'inci sayfasında. Bazen ne kadar da sinir bozucu bir karakter olsa da iyi biri ve kıymetli olduğunu biliyorum. Üstelik oldukça da sadık biri. Bu sözünden sonra, ilk defa Nelly'ye karşı bir çiçek bitti içimde. Bu kurduğu cümle üzerine uzun uzun düşündüm, Ellen'dan hiç bu kadar gerçekçi ve anlamlı bir şey duymamıştım. Yazara teşekkür ederim, Ellen'ı sadece dedikoducu olarak tanımlamamı önlediği için.
Uğultulu Tepeler
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
«Bey'in, uyuklamaya başlamadan önce, kızının güzel saçlarını okşadığını hatırlıyorum. Çok seyrek de olsa, onu böyle sakin görmekten hoşlanırdı.»
Ne de güzel geliyor öyle! Tüm kitap boyunca yaklaşık katettiğim kırk beş sayfanın sonunda ancak içim böylesine ısındı, bir hoş oldu. Eh, hoş, kitap acı ve kinden doğan iftiralar ve intikamla beslenen ölümcül bir aşkı konu alıyor sanıyorum. En azından okuduğum kitabın konusu ve geldiğim yere kadar bir kaç şey canlandı zihnimde. Eğer gerçekten hayâl ettiğim gibi ilerleyecekse kitap, beni şimdiden büyüledi diyebilirim! Özellikle çoğu okur, Heathcliff'ten hoşlanmıyormuş. Garip bir şekilde huzursuz edici bir empati sayesinde ona bir düşkünlüğüm oluşuyor sanırım. İlerleyen bölümlerde...
Uğultulu Tepeler