Ben ait olmadığım yerde doğan birer adamım.
Aslına bakılırsa, herkes kendinin haketmediği yerde olduğunu sanar zaten, ne fark eder, öyleyse git kendini becer.
Bilirsənmi, mənə elə gəlir ki, keçmişləri belə xatırlaya-xatırlaya, hər şeyi yada sala-sala o dərəcəyə gəlib çatırsan ki, hətta dünyaya gəlməzdən qabaq olan şeyləri də yada salmağa başlayırsan...
Onun həm öz-özünə, həm də bu qədər vaxtın havayı yerə itib-getməsinə heyfi gəlirdi, bu vaxt içərisində o, çox-çox sevə biləcəyini və seviləcəyini hiss edirdi.
Rostovgilin evinə bir məhzunluq çökmüşdü.
Lakin o, atasını və xüsusilə balaca Kokonu görüb öz niyyətini yerinə yetirməkdə zəiflik göstərər, xısın-xısın ağlar, günahkar olduğunu hiss edərdi: çünki o, atasını və qardaşı oğlunu Allahdan çox sevirdi.