Bir dönem, bir ev, bir aile, bir çocuk kalbi daha güzel anlatılamazdı.. Okudukça hüzünlendim. Ağladım. Sevdim. Sinirlendim. Böyle bir çocukluğun karşılığı da ancak güçlü bir yazma yetisiyle ödüllendirilmek olabilirdi sanırım. Anlatsam roman olur deriz ya hep. Bir anlatmış roman olmuş.
Bu art arda sıraladığı ‘sonra’lar, ondan uzakta derin bir yere, karanlığa ve yalnızlığa inen bir merdiven gibi görünüyordu gözüme; hiç hoşuma gitmiyordu bu merdiven...
Ki böyle bi güne zaten fırtınadır yakışan..
Takvim ki değdi bugüne bir bedeli olmalı.. Ya savurmalı ya yakmalı aklımdakileri kor gibi..
Gönül mahfazamdaki karanlığın bugün bozulur gizi.. Islak kirpiklerime hesap veremeyecekse nerdendi bu cesareti ? Ve olmalı bu çığlığı kalbiyle duyan biri.. Yaktığınca yanmalı... Ölmeli ya da zaten hiç yaşamadı belki..
..ا