“Ama korkunç bir şey bu, insanlık dışı. Hastalar komaya girmek için değil,
komadan kurtulmak için savaşır.”
“İnsanlar da yaşamak için savaşır, ölmek için değil,” dedi adam, ama
Veronika onun bu sözlerini duymazdan geldi.
Aklının başında olduğu anlardan birinde, hemşirenin biri ona sordu:
“Nasıl olduğunuzu öğrenmek ister misiniz?”
Veronika, “Nasıl olduğumu zaten biliyorum,” dedi.
“Ve gövdemde sizin gördüğünüz değişikliklerle hiç ilgisi yok olanların. Olan
her şey ruhumda oluyor.”
Yaşamın, harekete geçmeden önce doğru ânı beklemekten ibaret olduğunu
biliyordu Veronika. Sonunda öyle de oldu.
Tütünümü, anahtarımı aldım, evden tam çıkıyorum, bir şeyin eksik olduğunu, eksik olanın ruhum olduğunu fark ettim. Önemsemedim.
"Tanrım, ben sırf diğer insanlardan farklı seviyorum diye beni cezalandıracak mısın?"
-mutluga prens :(
