elif tuğçe ERSÖZ
@elftgce
Şu anda okuduğu kitaplar
Umut nasıl ki bir andır, umudu yerle bir eden şey yine bir andır. Darmadağın olur her şey, yıkılır dünya
Bağışlayıp unutmak hesaplaşmaktan çok daha kolaydı. Bağışlıyordun ve bitiyordu. Başını alıp gitmen, hayatını değiştirmen gerekmiyordu. Kaldığın yerden aynen devam ediyordun. Spotless mind oluyordun. Lekesiz zihin. Ne güzeldi. Sonsuz gün ışığı!
“Nereye gidiyoruz?” dedim.
“Yürüyoruz işte,” dedi. “Yürüyebildiğimiz kadar yürüyelim.”
Öyle yaptık.
Onunla beraberliğimiz yürüyebildiği kadar yürüdü. Ben daha çok yürüyecek, sonsuza kadar sürecek sanıyordum. Ama bir gün elimi bıraktı, çekip gitti.
Babamın acısına alışmıştım. İçim öyle kavrulmuştu ki, sonunda kömür olmuştu. Etkilenmiyordum babamın halinden, artık üzülmüyordum, üzülemiyordum.
yeryüzüyle ve akan giden zamanla bağını koparmış, soğuktan titreyen ellerimizde birer kadeh şarap, soğuktan titreyen dudaklarımızda birer kırık gülüş, kor gibi yanan gözlerimiz birbirine kenetli, birbirimizin nefesini yüzümüzde hissederek, böyle diz dize oturmuş, neye benziyoruz sence?