Şimdiye kadar olanlar da
aslında olmamışlar, iz bırakmadıklarına göre... İyi aile çocuğu olunca,
yanmadan öğreniyorsunuz ateşten uzak durmayı. Ama hiç değilse bir kere
yanmak lazım.”
Tiksinti duydu
birden adamlardan ve herkesten. Herkesten tiksinince de yalnızlık büyüdü
içinde. Yalnızlık büyüyünce anlam kayboldu. Yalnızlık boşluğa arkadaştı.
Herkes kendisiyle dolduruyordu anlamsızlığın yarattığı boşluğu ya da tersi,
boşluğun yarattığı anlamsızlığı, her neyse işte.