Efil

“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sonra anladım ki nasırlaşmış meğerse ruhum.
Kendimi dinlemeyi öğrenmekti bu yaptığım. Çünkü duyulabilecek kadar yüksek bir ses vardı içimde. Bunu fark edince, dünya üzerindeki bütün insanlar birden yok olsalar dahi yalnız kalmayacağımı anladım. Çünkü ağzımdan çıkan, başkalarının duyabileceği bir sesin yanında, içimde yankılanan ve kimsenin varlığından bile haberdar olamayacağı başka bir ses daha vardı. Demek ki kendimle diyalog kurabilir, aynı konu hakkında yüksek sesle bir söz söylerken, içimden de bambaşka bir cümle kurabilirdim. Dünyayla aramdaki köprüyü ve kendime açılan kapıyı böylece keşfettim.
Edebiyat
Dedi ki, unutmaya çalışıyorum beni üzen her şeyi, yepyeni bir ben olmaya çalışıyorum. Gülümsedim içimden usulca ama ona diyemedim. Bak asıl bu açılan temiz sayfalar kirletiyor hayatımızı. Üzen kıran ne varsa sahip çık. Onlar her şeye rağmen yaşadığımızı kanıtı.
Sayfa 18
Edebiyat