ONURSUZ BİR HAYAT VE SEFİL BİR SON
SABER hayat kadını bir kadının gayr ı meşru cocuğu.Ölürken oğluna zengbabası SEYİT RAHİMİ bulmsını bu yolla rahat yaşayabilecegini söyler.Babasını gazete ilamı ile sınırlı maddi imkanı yüzünden 3. sınıf bir otelden sürdürürken kaldığı otelin yaşlı adamın genç işveli karısı KERİME ile odasında sürekli birlikte olurlarken bir yandan da gazetede çalışıp bir yandanda eğitine devam eden saf temiz ELHAM tanışışıp önce arkadaş arkadaşlıkları karşılıklı aşka dönüşür.
Kerime zengin yaşlı kocası HALİL i öldürürse serveti birlik yiyerek aşk yaşama vaadi ile cinayeti işletiyor.
Masum Elham o sırada maddi zorluk içinde olduğundan evlilik ve iş için Sabere takılarını sermaye olarak sunsa da artık pisliğe bulanmış Saber ,pişman olsa dageri dönülmez yoldadır.
Eski kocası ile kendisine cinayeti işlettirip kullanıldığını düşüncesiyle bu defada Kerimeyi öldürür.Artık itiraftan başka yol kalmayarak idamını bekler.
Bu arada Erhamın tuttuğu avukat vasıtası ile babasının tam bir zamparalık sefil hoyrat bir hayat sürmekte olduğunu öğrenir.
Değişik ibretlik bir hikaye. İki aşktan mahrum,idama mahkum sefil bir son...
Özellikle diyaloglarda bir standartın olmaması anlamada zorluk oluşturmakta.Kısa sürede okudum ama ,
Bana aman aman nobellik bir kitap hazzı vermedi açıkçası.
Ben yine öykülerle geldim. Hacimli kitaplar okurken araya rahatlamak için öykü sıkıştırmak çok hoşuma gidiyor. Rahatlamak dedim ama, yok öyle huzur veren öyküler yok, hayat gibi; hep bi rahatsızlık, hesaplaşma, geçmişte kalma, hatalar, hassasiyetler, sevgisizlikler...
Özellikle bu konuların bilinçakışı ya da iç monolog ile aktarıldığı öyküler beni her zaman daha çok etkiler. Şeytan Düğünü de bu tarzda yazılmış on öykü içeriyor. Hepsini çok sevdim; fakat Ritim, Sesler, Kifoz, Üç Kulhuvallah Bir Elham öykülerini ayrı bir yere koydum.
Bir ilk kitap olarak bence başarılı, kahramanların ruh hallerini yansıtma biçimi oldukça gerçekçiydi. Öyküler severler bir bakarlar mı acaba? Nazlı hanım umarım üretmeye devam eder, biz de keyifle takip ederiz.
..
Reklam
KARTAL PENÇESİ-EBRULİ
Herkese Merhabalar...
Sizlere yepyeni bir kitap ile geldim.
Evet bir seri daha bitti
Öylece gidiverdiler gibi hissettim.
Ama güzel güzel ise bu kitapta güzel seven adamların olmasıydı.
Efruze ve Kartal
Beni seç diyen Kartal amacına ulaşmış Efruze ile mutlu bir yuva kurmuştu.
Geçmiş ise onların peşini bırakmıyor.
Efruze'nin içinde olanlar kocasına olan aşkı ile yavaş yavaş çözülmeye başlamıştı.
Aşk onları sarıp rüyalara gibi hayata dönerken geçmiş kabus gibi üstlerine çöküyordu.
En büyük görev ise Efruze'ye duruyordu güven sadece güven...
Bu aşk sınavlardan geçerken mutlu son için de fedakarlık ve inanç gerekecekti...
Selin ve Kılıç
Kendisine daha itiraf edemeyen ama Selin de kendini bulan adam kaybetmekten korkuyordu.
Çünkü geçmişi ona bunu öğretmiş başka türlüsünü bilmiyordu.
Bu yüzden hep kendini geri tutarken de aslında yanlış anlaşılıyordu.
Bir konuşsalar o düğüm çözülecek ama yine cesur Selin devreye girecek ve bu iş böylece çözülecekti...
Asude ve Savaş
Dokunmadan da sevmeyi öğrendi çapkın Savaş.
Asude direndi farklıyız dedi olmaz dedi ama içerisinde filizlenen tohuma da ses verdi.
Azmeden,sabreden ve ispatlayan adam ile bu yolda yürümek için bir karar verme zamanıydı...
Erva ve Tamer
Birbirini görür görmez etkilenen bu çift için yanlış anlaşılmalar baş roldeydi.
Ama aşk da onların bir adım uzağındaydı.
Cümle Göğün MavisiEdebiyat
"Dünya kelimelerden ibaret zannediyorsun değil mi çocuk? Oysa dilin kilidine girmediği nice kapı var, henüz bilmiyorsun."
"Her şey er geç biter, insan bitiyor üç kulhuvallah bir elham, evlilikler mutluluklar mı bitmeyecek, başlayan her şey biter, biter de, ne ağrıma gidiyor biliyor musun? Başladığım yerde olmak... Çok korkuyorum. İnsan kendinden, kürkçü dükkânı misali dönüp dolaşıp kendine varmaktan korkar mı?"
Ben yazarla çok sevdiğim hocamın yeni kalemler keşfetmeye başlamalısın, uyarısıyla çıktığım keşfetme yolculuğunda tanıştım.
Cümle Göğün Mavisi... Okurken, kendimi en "garip" hissettiğim kitaplardan biri olabilir ya. Böyle hissetmem de yazarın postmodernizmden yararlanması da oldukça etkiliydi, bence. Kitap aslında çok akıcı ve hızı düşmeyen bir kitaptı ama bir noktada okurken yorulduğumu da hissettim açıkçası. Yani ya bir şeyler eksikti ya da bir şeyler fazlaydı, bunu net bir şekilde adlandıramıyorum henüz. Bunun dışında eserin yazım tarzı, akıcılığı, yazarın görmezden gelmediği bir çok soruna yer verişi hoşuma gitti. Yer yer hiç benim görüşlerime uymayan noktalar da oldu tabii ama bir okuyucu olarak tek düze ilerlemeyi hiç doğru bulmuyorum, en azından kendim için.
Yazarın muhakkak diğer eserlerini de inceleyeceğim. Böyle böyle farklı tarzlara şans vermeye devam etmek istiyorum.
Cümle Göğün Mavisi, okurken kafası karışsın isteyen ve ne oluyor yahu modunu yaşamayı tercih eden herkese tavsiyedir!
Cümle Göğün Mavisi
Cümle Göğün Mavisi
O güzel İran ve İsfahan anlatımlarına mı yoksa iç içe geçmiş üç hikayenin sıkmadan, yormadan aktarımına mı hayran olayım, bilemedim. Bende yarattığı İsfahan'ı görme hevesi de cabası. Espadana Pasajı'na gidip Kohen Bey ile sohbet etme, Elham'ın dükkanında kahve içip orada olduğumu gösteren bir not bırakma arzusu uyandırdı içimde. Sohrab ve Ely'nin, Elizabet ve Yaver'e bağlanan aşk hikayesi bolca duygu, bolca karmaşa, engel, önyargı, hüzün ve şiir barındırıyor. Kitabın tamamına, tam da yerini bulacak şekilde eklenen mısraları da çok sevdim. Velhasıl İsfahan'ın Gözyaşları, Shahzade N. İgual diğer kitaplarını da okumaya sevk ediyor beni. Bazen gözüme fazla gelen devrik cümleler ve redaksiyon konusundaki bazı hatalar kitap hakkındaki minik şikayetlerim. Bunun dışında benim için sürükleyici ve keyifli bir kitaptı.
Dokunmak ne garip şey, hafızası yok. Onca dokunmuşluğumu hatırlamaya çalışıyorum da derime izi düşmüyor!..
.
.
Merhabalar sevgili kitap dostlarım. Kısa hikayeleri sevenler burada mıyız? Eğer cavebımız evetse başlıyoruz... 10 hikaye, 10 yürek yangını, 10 sessiz çığlık bekliyor sizi eserimizde.. Her hikayenin sonundaki gerçekler bir tokat gibi yüzümüze çarpıyor... Konuşamadıklarız, konuşup anlatamadıklarımız ve anlaşılamadıklarımız.. Her biri satır satır geliyor üzerimize.. Peki beni en çok hangisi etkiledi.. Cevabım zor aslında ama, Üç Kulhuvallah Bir Elham hikayesinde Emel boğazımda bir düğüm oldu, yüreğime oturdu... Çaresizlik, yanlış yetiştirilmiş kız çocukları ve getirdikleri ile yüzleşmek her zamanki gibi ağır bir yük oldu omuzlarıma.. Aslında bu yük hepimizin yükü... Sırtlanmalı, sorumluluk almalı ve ayağı yere sağlam basan, kendini tanıyan, utanmadan ben varım diyebilen kadınlar yetiştirmeliyiz...
.
Reklam
Reklam