elif cemre
@elifceemree
Sosyolog
Medeniyet Universitesi
Şanlıurfa
2000
62 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Kendini Soyutlayanlara…1000Kitap
Kendini toplumdan soyutlayıp her olay örgüsüne nesnel bir şekilde yaklaşan Meursault’nun hikayesi… Yer yer kendimi bulduğum ve anlamlandıramadığım aykırı düşünce ve duygularımın kitaba yansıyışıydı sanki. Toplumun bir parçası olmayı kabullenmek bazılarımız için kanıksanmış bazılarımız için de çok zorlu bir süreç. Kitabın karakterler yapılarıyla bu çok net ayırt edilebilir. Yaklaşık son 20 sayfada kendimi kaybettiğim ve duygusal yoğunluk yaşadığım nadir kitaplardan biri oldu. Kısa fakat 1000 sayfalık kitap okumuşçasına bir etki bıraktı son sayfayı çevirirken. Yıllarca okumayıp kendimi ararken tekrar denk geldiğim bir okumaydı. Ben beğendim, siz de beğenirsiniz. İyi okumalar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitabı okurken sürekli durmak zorunda kaldım. Çünkü bazı cümleler kitapta değildi; babamdaydı.
Bahçıvan ve Ölüm bana bir hikâye anlatmadı, beni doğrudan kendi yasımın içine oturttu.
Babalarla ilgili duygular her zaman net olmaz. Sevgi vardır ama çoğu zaman söze dökülmez. Mesafe vardır ama bunun adı konmaz. Kitaptaki baba figürüyle okur arasındaki ilişki bana tam olarak bunu hissettirdi: söylenememiş cümleleri, ertelenmiş yakınlığı, “sonra konuşuruz” denen ama hiç gelmeyen anları.
Babamı kaybettikten sonra fark ettiğim şey şuydu: insan birini kaybettiğinde sadece onu değil, onunla olabileceği ihtimalleri de kaybediyor. Bu kitap da tam olarak bunu anlatıyor. Ölümün kendisinden çok, geride kalan boşluğu. O boşluğun nasıl sessiz ama ağır olduğunu.
Bahçıvan figürü bana şunu düşündürdü: bazı insanlar sevgilerini bakım vererek gösterir. Konuşarak değil, var olarak. Babalar çoğu zaman böyledir. Ve biz bunu genellikle çok geç anlarız.
Bu kitabı okurken üzülmekten çok içim burkuldu. Çünkü yas burada dramatik değil; tanıdık. Sabah kalkıp hayatına devam etmeye çalışmak gibi. Bir şey olmamış gibi davranırken içinin tamamen değişmiş olması gibi.
Bahçıvan ve Ölüm bana şunu hissettirdi:
Babamla aramda eksik kalan şeyler sevgi eksikliği değilmiş. Zamanmış. Cesaretmiş. Sözcüklermiş.
Kitap bittiğinde bir rahatlama gelmedi. Ama kendimi daha az tuhaf hissettim. Çünkü bu karmaşık duyguların yalnız bana ait olmadığını anladım. Yasın tek bir şekli olmadığını, baba kaybının da sessiz yaşandığını.
Bu kitap benim için bir veda değildi. Zaten bazı vedalar hiç tamamlanmıyor.
Ama bana şunu söyledi: “Hissettiklerin yanlış değil.”
Ve bazen bir kitap için bu yeterlidir.
Kitabı yarım bıraktım. Dikkat dağınıklığınız varsa, olaylardan kopmanız kolsaysa bunları düzeltmeden okumamalısınız bence. Balzac ın kalemini eleştirmek haddime değil kesinlikle fakat çok fazla betimlemeye yer verdiği için olay örgüsünü kaçırmam çok kolay oldu. Kendimi bir türlü olay örgüsüne ve karakterlere veremedim ne yazık ki. Daha sonra okumak üzere rafa kaldıracağım. 1000 küsür sayfalık kitapları okuyabilirken Vadideki Zambak'ı okuyamayışım benim ve benim gibilerin bağlantıda kalamayacağı bir kitap olmasından kaynaklı olduğunu düşünüyorum. Okumadan bu incelemeyi yapmamın sebebi bu. O kadar kitap var ki hepsini okumaya ömrümüz yetmeyecek maalesef ki, en azından hazır olmadığımız kitapları yanlış zamanda okumayalım.
Gerçeklikten, insanların yalanlarından, kötülüklerden korunmak için kendine yeni bir dünya yaratmış Deborah. Kafasının içindeki yarattığı krallık, dünya üzerindeki gerçekliklerden çok daha farklı ve yaşanılabilir dünya. Gerçeklikten bu kadar kopuk yaşadığı için ailesi tarafından hastaneye yatırılmaya karar veriliyor ve asıl kurgu burada başlıyor. Deborah oradaki insanların kendisinden farklı olmadığını ve aslında ‘deli’ diye ortaya atılan kavramın herkesin içerisinde var olabileceğini göstermektedir. Toplum tarafından soyutlanan bu insanlar aslında kendi içlerinde o kadar rahat ve içten davranışlar sergiliyorlar ki Deborah için dünyanın bu kasıntı ve tutarsız hali hastalığının sürekli tetiklenmesine sebebiyet veriyor. Kitap için ana fikir olarak şunu söyleyebilirim: Yeryüzünde herkesin uçsuz bucaksız hayal dünyası ve eylemleri vardır fakat toplumun bize dikte ettiği normal kalıbının dışına çıktığımız takdirde onlardan biri olmamayı göz önünde bulundurmamız gerekecektir. Kitapta Deborah’ın doktoru (Yr Krallığı dilinde Furi) ‘’Hastaların yalnızca hastanelerde olduğunu mu sanıyorsun?’’ diye bir cümlesi geçmekte. Bunu iki farklı yoldan yorumlayabiliriz. Hasta diye bir gerçek var mı? Hastaneler hastaların iyileşmesi için mi, yoksa toplumda normalize edilmiş kalıplar içindeki bireylerin refahı için mi kurulmuş? Bunları sorgulatan ve alışılmışın dışında bir kurguyla yazılmış bir kitap.
Okuduğum ilk Emile Zola kitabı. Şöyle ki kitap hakkında çok bilgim olmadan edinmiştim bu kitabı ve 38 sayfada bana ne anlatabilir merakı ile... 5 farklı hayat hikayesini konu edinen Emile Zola aslında bu 38 sayfada almak isteyene o kadar çok şey anlatıyor ki... Yaşadığın dünyada her kim isen; zengin, yoksul, anne, baba, çocuk, cimri vb. rollerimiz ve hayat standartlarımız her ne ise herkesin ister gösterişli olsun ister maddi açıdan olanaksız bir tören, herkesin sonu aynıdır. Hayat içerisinde değer vermediğimiz ya da kendimizden bile daha çok değer verdiğimiz nesneler ya da kişiler olmadan ölüm kapısı bize aralanacaktır. Ve geride bıraktığın herkes sana karşı son görevlerini yerine getirdikten sonra hiç var olmamışsın gibi hayatlarına devam ederler. Bunu 5 farklı hayat hikayesiyle özetlemiştir Emile Zola. Bizlere her ne kadar ömür biçildiyse umuyorum ki bunu dengede yaşayabilme ölçüsüne sahip olabiliriz. İyi okumalar dilerim.
