buglem
@eliffbugelm
when skapova(m) said "olan oldu ama niye olur gibi oldu bu anlamadım" i really felt like that
Şu anda okuduğu kitap
Tanrılarla ölümlülerin ortak yönüdür bu. Gençken, dünyadaki bütün duyguları ilk hissedenin biz olduğumuzu zannederiz
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Sen benim kız kardeşimsin," dedi.
"Daha fazlası olurum," dedim. "Her şeyin olurum," Dudaklarımı dudaklarına bastırdım.
Beni itti. Yüzü bir nevi öfkeyle, bir çeşit korkuyla çarpılmıştı. Neredeyse eski hâli gibi görünüyordu. "Teknende ilk gördüğüm günden beri seviyorum seni," dedim. "Skylla yüzgeçlerine ve yeşil sakalına gülüyor ama ben ellerinde balık bağırsakları varken, babanın gaddarlığı yüzünden ağlarken de seviyordum seni. Yardım etmedim mi..."
Sırf Güneş'in kızı diye dünyayı kendi zevkine göre teryüz edebileceğini zannediyor.
Utanamayacak kadar çılgın haldeydim. Doğruydu. Dünyayı tersyüz etmekle kalmaz, parçalar yakar, Glaukos'u yanımda tutmak için elimden gelen hiçbir kötülüğü ardıma koymazdım.
Ona hayatımdan çok az bahsetmiştim. Anlatacak ne vardı ki? Aynı acımasızlıklar, arkamdan aynı pis alaylar. Annem o günlerde özellikle sevimsiz bir mizah anlayışı içindeydi. Babam dama taşlarını ona tercih etmeye başlamıştı, annemin buna duyduğu zehir de benim payıma düşüyordu. Beni görünce dudağını bükerdi. Kirke taşlar kadar sıkıcı. Kirke'nin çıplak toprak kadar aklı yok. Kirke'nin saçları köpek tüyü gibi dolaşık. Çatlak sesini bir kere daha duymak zorunda kalırsam... Bütün çocuklarımızdan geriye kalanın bu olması şart mıydı? Kimse onu almaz. Babam bunları duyuyorsa bile hiç belli etmiyor, dama taşlarını şuraya buraya hareket ettirmekle yetiniyordu. Eski günlerde gözyaşı izleriyle dolu yanaklarla odama süzülürdüm ama Glaukos geldiğinden beri bunların hepsi iğnesiz arılardı.
"Olsun," dedi. "Geri gelebilir miyim? Burada olacak mısın? Hayatımda senin kadar harika bir şey görmedim çünkü."
Babamın ışığının yanında durmuştum. Aietes'i kollarımda tutmuştum, yatağım ölümsüz ellerin dokuduğu kalın, yün battaniyelerle doluydu. Ama o âna kadar hiç ısınmamıştım bence.