elif

sen benim akşamsefamsın biliyor musun anne... güneşle birlikte biten bahçelerde böyle bir sabah, her sabah yeniden yitirip rengini sessizce sevincini bir düş gibi gecelerde bitecek korkusuyla yaşadığım...
Sayfa 100
Reklam
alnımı dayayıp camlara turuncu bir yangına, ayaklanan anılara dayayıp alnımı akşamlara günün bitişini seyrediyorum saatlerce gözlerimi kırpmadan başımı çevirmeden. bir gün diyorum kısacık bir gün nasıl da benziyor, insanın bütün ömrüne...
varlığın güvenli korunaklarında çocuklar büyüyordu dünyadan uzak çalışmadan, dövülmeden...
Sayfa 46
"böyle olurum bazen. canım hep ağlamak ister. çok aptalca bir şey ama geçer."
her şey, işin ne kadar akıllıca ve bilinçli yapıldığına bağlıdır.
Reklam