Elif Gamze Bozo
@elifgamzece
OKUR YAZAR ÇİZER
65 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hayatımızdaki yolculukDuygular
Sevgili Burçin,
Sen bu kitabı bana hediye ederek aslında yalnızca bir kitap hediye etmedin.
Birlikte yürüdüğümüz, bazen yorulduğumuz, bazen kaybolduğumuz ama asla vazgeçmediğimiz yolu hatırlattın bana.
Bisikletinle açtığın o yollar gibi,
bu kitap da zihnimde yeni yollar açacak şimdi.
Her sayfası, “yolda olmanın” kendisini anlatıyor:
Varılacak bir yerden çok, birlikte olmanın anlamını…
Biz belki de gerçekten “bir şey bulmak için değil, yolumuzu yaşamak için beraberiz.”
Ve belki en kıymetlisi, kaybolmaktan korkmadan,
birbirimizin elini bırakmadan ilerleyebilmek…
Senin emeğin, duyarlılığın ve mücadele azmin bana hep şunu hatırlatıyor:
Hayat, hızla varılacak bir hedef değil;
paylaşıldıkça çoğalan bir yolculuk.
Bu kitap, seninle kurduğumuz o görünmez ama güçlü bağın bir parçası artık.
Ve ben biliyorum ki;
her dilde, herkesle, ama en çok da “şimdi”de,
bu yolculuğu birlikte büyütmeye devam edeceğiz.
İyi ki varsın Burçin.
İyi ki yollarımız kesişti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayatın hakkını vermenin en güzel anlatısı
Hayatın hakkını vermek
Bu ifade, ilk bakışta kulağa basit bir öğüt gibi gelebilir. Oysa Acar Baltaş’ın bu kitabı, bu cümlenin ne kadar derin, ne kadar katmanlı ve ne kadar zor bir hakikat olduğunu yüzümüze çarpıyor.
Ben bu kitabı, yalnızca bir “kişisel gelişim” metni olarak değil; aynı zamanda insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin bir sorgulaması olarak okudum.
Çünkü bizler—özellikle bu coğrafyada, özellikle engelli kadınlar olarak—hayatı çoğu zaman “yaşamak” için değil, “dayanmak” için sürdürüyoruz.
Baltaş’ın en çarpıcı tarafı şu:
Mutluluğun peşinden koşmayı değil, anlamın peşinden gitmeyi öneriyor.
Ve bu ayrım, aslında hayatın bütün yönünü değiştiriyor.
Bugün bize sürekli şunu söylüyorlar:
Daha uzun yaşa.
Daha çok kazan.
Daha az üzül.
Daha fazla keyif al.
Ama kimse sormuyor:
Gerçekten yaşıyor musun?
Bu kitap tam da bu soruyu soruyor.
Benim için bu kitabın en güçlü tarafı, “haz odaklı yaşam” eleştirisi oldu. Çünkü bizlere dayatılan mutluluk anlayışı, çoğu zaman yüzeysel ve kırılgan. Oysa anlam, daha derin, daha dirençli ve daha dönüştürücü.
Ve burada benim kendi yaşam deneyimimle kitap kesişiyor:
Engelli bir kadın olarak öğrendiğim en temel gerçek şu:
Hayat, her zaman adil değil.
Ama anlam, her koşulda inşa edilebilir.
Adalet istemek ve aramak insan hakkıdır.
Hayvanlar ve Sokaklar
Cam Kemik Hastalığımdan dolayı görme organlarımda ciddi hasar oluştu. Artık Az Gören grubundayım. Ama buna rağmen hiçbir şey okumama yazmama engel olamaz. Okumalıyım son nefesime kadar okumalıyım. Dünyayı anlamalıyım. İyi ki var bu sesli kitaplar.
Kitap üzerine notlarım
HER ŞEY BİR’DİR
Hayvana eziyet eden, insana da eder.
Ağacı kesen, çiçeği koparan, sokakta bir canı taşlayan zihniyet aynıdır.
Şiddet tür değiştirmez, sadece hedef değiştirir.
Bu hikâye, korkutucu görünen ama kimseye zarar vermeyen bir köpeğin üzerinden bize şunu soruyor:
Gerçek tehlike kim?
Onca eziyete rağmen kötülük üretmeyen bir canlı mı,
yoksa yok etmeyi meşrulaştıran insanlar mı?
Üç köpek, bir arafta kalmış ruh ve bir melek…
Hepsi tek bir hakikati fısıldıyor:
“Her şey bir.”
Yaşam bölünemez.
Hiçbir can, diğerinden daha değersiz değildir.
Mesele köpekler değil.
Mesele, bizim neye dönüştüğümüz.
Elif Gamze Bozo
Adalar ve yaşamlar
Puan vermedi
Halikarnas Balıkçısı, Turgut Reis'in tarihsel kişiliğini çok severdi. Balıkçı çeyrek yüzyıl yaşadığı Bodrum'un, Sıralovaz Yarımadasının ucundaki, Karabağ köyünde doğan Turgut Reis'in serüvenini romanlaştırırken, aynı zamanda Turgut Reis'in yaşamı çevresinde Osmanlı İmparatorluğu'nun gelişme ve gerileme dönemlerini de gözler önüne sermiştir. Balıkçı'nın engin deniz bilgisi ve şiirsel bir dille kaleme aldığı yapıt, deniz kurdu Turgut Reis'in destanıdır bir bakıma. Spienza adası Burakadası olması…
1950 Gezi Parkı ruhu
Oktay Akbal’ın Cumhuriyet Gazetesi Evet/Hayır köşesinde doyumsuz yazıları hep aklımda… “1950’lerin İstanbulu’nda, Beyoğlu’nun sinemaları, sokakları, meyhaneleri ve Gezi Parkı’nda anılarının peşine düşen kahramanımız zihninde gençliğindeki aşkları yaşatırken, mutsuz giden evliliğiyle hesaplaşır. Evine dönmediği akşamlarda günün akıp geçmesini bekler. Geçen zamanın onu başka bir yere götürmeyeceğini bilse de geleceğe dair bir umudu vardır. “
Gezi ruhunu yaşamak 1950 yıllarından bu yana devam ediyor…