Ah Werther…
Kitabın sonuna yaklaştıkça kalbimdeki acıyı daha fazla hissettim.. Okudukça artan bi acı.. Bi hayatın son buluşunu, adım adım tüm duygularıyla hissetmek çok kötü, çaresiz bi duygu..
“Böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?”
Seni bu kadar mutlu eden şeyin yaşamının sonunu getiren şey olması.. Ne acı..
Kitap aşırı, aşırı güzeldi. Okuduğum en güzel kitaplardan birisiydi. İnanılmaz akıcı ama bir yandan hiç bitmesin istenilen.. Sonunu hissede hissede belki bi umut diye heyecanlandım, bi umut..
Her seven sevilse aynı şekilde, keşke… Herkes mutlu olsa, imkanları dahilinde birlikte olabilse, imkansızlıklar olmasa, zorunluluklar olmasa…
Kitabı dilimize kazandıran Mahmure Kahraman’ın emeğine sağlık.
Sevgilerin karşılık bulduğu, layık olduğu yerlere ulaşması dileğiyle…
Kesinlikle bu muhteşem eseri okuyun..
Goethe <3