Sisteme daha yeni ekledim ama aslında bu kitapla olan bağım aylara yayılıyor. Bu incelemeyi tamamen kitaba başladığım andan itibaren içimde verdiğim o zorlu mücadeleyi aktarmak için yazıyorum. Öncelikle bir itirafla başlamalıyım: Bu kitap ile nöroloğum sayesinde tanıştım. Ben bu kitabı tek solukta bitiremedim. Okuma sürecim parça parça oldu, sanırım 2-3 aya kadar yayıldı ama şimdi kitabı bitirdiğimde geri dönüp bakıyor ve anlıyorum ki Viktor Frankl’ı aceleyle okumaya çalışmak zaten ona haksızlık olurmuş. Bir Doktorun Gözünden Vahşete Bakmanın Ağırlığı: Kitabın ilk yarısında, toplama kamplarında yaşananları okurken inanılmaz zorlandım. Buradaki zorluk sadece anlatılan vahşet hikayelerinden kaynaklanmıyordu; asıl ağırlık, olayları bir doktorun, nöroloğun, bir psikiyatristin gözünden okuyor olmaktı. Frankl, o cehennemin içindeyken bir kurban gibi sadece acı çekmiyor; bir bilim insanı gibi insan psikolojisinin nasıl çöktüğünü, duyguların nasıl köreldiğini ve insanın hayatta kalmak için neleri feda edebileceğini analiz ediyor. Bu soğukkanlı, laboratuvar titizliğindeki gözlemler, sayfaları çevirmeyi benim için çok zorlaştırdı. Kitabı sık sık kapatmak, sindirmek ve uzaklaşmak zorunda kaldım. Logoterapi kısmına geçene kadar adeta ben de o kamptaki boğucu atmosferin altında ezildim. Tünelin Ucundaki Işık: Logoterapi Ancak o ilk bölümdeki zorlanma ve kasvet olmasaydı, ikinci kısımdaki Logoterapi felsefesi üzerimde bu kadar büyük bir aydınlanma yaratamazdı. Frankl, insanın içindeki o karanlığı gösterdikten sonra elimize bir fener veriyor. Kamptaki o korkunç şartlarda bile insanı ayakta tutanın fiziksel güç değil, "bir anlam arayışı" olduğunu kanıtlıyor. Bu sözü atlayamam: “Dünyada, insanın en zor koşullarda bile hayatta kalmasına bir anlam bulması kadar hiçbir şey yardım