Efsun, annenin yemek götürdüğü bir cafe de karşılarına çıkıyordu, anneden kıza gecen bir hayal durumu da olabilir, bunu bilemiyoruz. Duygular o kadar yoğun ve gerçek ki geri kalan hiçbir şeyin bir önemi kalmadı benim için çünkü şöyle bir tesadüf oldu: Ben kitabın ikinci yarısını tam dayımı kaybetmeden önceki akşam o yoğun bakımdayken okudum. O bekleyiş sürecinde sanırım duygulara daha çok odaklandım.