Hasret yıldırım
@eliza112
112
16 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Reklam
Nedir bu değişmezlik içindeki geçicilik ? Nedir bu durasızlık içindeki benzerlik ? Gün doğunca gözlerimiz yöremizde bilmediğimiz neler belirdi diye bakıyor, umudu boşa çıkıyor.Dün beğenip, sevip de doyamadıklarını arıyor; bulsa, görse bile doyduğunu, bıktığını, gönlünün onları gerçekten aramadığını anlıyor.Geçen günler, akıp geçen günler çevremizdekileri de, içimizdekileri de soldurup çökertiyor, yıkıyor da yenisini kurmuyor yerine..
Yaz insanı dinlendirir.En ağır sıcaklarda, tenimize çöküp kımıldanmağa dilek komıyan sıcaklarda bile bir dinlendiricilik vardır.Dünya önümüze serili işte, yanı başımızda; görmek için, anlamak için neden çabalayım ? Her şey bize yaklaşıyor, yaklaşıyor, bir gizlisi kalmıyor.. Ama vermiyor kendini, gerçekten sokulmuyor.Yaklaşması bizi istediğinden değil, bize aldırmadığından, bizi bilmediğinden.Biz de bir şeyi kavramak hevesini duymuyoruz, gözlerimizi oradan oraya gezdiriyor da bir şeye bakmıyoruz.Bu yakınlık, bu yan yanalık içinde, her şeyin böyle birbirine karışmasında bir uzaklaşma var.Uzaklaşma duygusu değil, uzaklaşmanın ta kendisi.Asıl yakınlık anmada, düşünmededir.Kollarımızın sardığı değil, ancak düşünüşümüzün, kafamızın sardığı gerçekten bizim olabilir.
Yılın en uzun günlerindeyiz.Saat dört buçuğa varmadan göğü sarıveren aydınlık geç vakitlere dek sürüp gidecek, sular kararmak bilmeyecek.Erkenden uyanıp gözlerime, gönlüme taze ışık dolduruyorum.Hep aşkı, hep inançları, hep yurt sevgisini şakıyan şairler vardır; ben şair olsaydım ışığın verdiği hazları söyler, hep güneşe övgüler yazardım.
Reklam