Beni çok etkileyen isimlerden biridir Nilgün Marmara. Onunla ilgili araştırmalar yaparken intiharında Sylvia Plath’ın büyük bir payının olduğunu gördüm. Daha sonrasında Plath’i araştırmaya başladım. Onu yakından tanımak, ruh halini anlamak için kendi yaşamında yola çıkarak yazdığı Sırça Fanus’u okudum. Sırça Fanus’un başkarakteri olan Esther de tıpkı Sylvia gibi ruh bozukluklukları yaşıyor. Esther’in kimlik arayışı çerçevesinde bize onun yaşadığı çöküş, intihar girişimleri ve daha sonrasında görmüş olduğu psikolojik tedaviler anlatılıyor.
Plath, annesinin uyku haplarını alarak ilk intihar girişiminde bulunmuş. İlk intiharında başarılı olamayan Plath, eşinden ayrıldıktan sonra 11 Şubat 1963 tarihinde çocuklarını uykuya yatırdı ardından başuçlarına süt ve kurabiye bırakıp kapının altlarını bezlerle tıkadı. Sonrasında ne acı ki kafasını fırının içene sokarak intihar etti.
Onun dünyasını irdeleyen Marmara, bu sayede kendi içsel çözümlemelerine de yöneliyordu. Aslında o da tıpkı Sylvia gibi varoluşsal sıkıntılar fanusundaydı. Onlar bu fanustan çıkamadılar. Gelgelelim bana. Evet evet bana. Kitabı her elime aldığımda başlayamayıp tekrar yerine koydum. Nilgün Marmara’ya ilgim büyüktü. Onun da feyz aldığı, kendine yakın bulduğu isim bende merak uyandırmıştı. Kitabın içini açtığınızda koyu bir tonda mor ile karşılaşıyorsunuz. Bilen bilir mor benim rengimdir. Odamın duvarları, kişisel eşyalarım... Her şeyde bir mor görmek bana huzur veriyor. Bunu kitapta da görünce merak edip araştırdım. Ardından Nilgün Marmara’nın da mor rengini sevdiğini öğrendim. Aslında mor depresyon rengiymiş. Özellikle koyu renkli morun depresyona girme durumunu tetiklediği biliniyor. Neyse nerden geldiysem bu renk konusuna... Kendini bir “fanus”un içindeymiş gibi hissedenlere tavsiye ederim. Son olarak
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
" 'Tencere tava hep aynı hava' dedikleri vardı ya, İşte o hava benimkiydi aslında. 'Affedersiniz çocuğu yok, aileyi bilmez.' dediği vardı ya, o bendim, bizdik. Yıllar sonra beni öfkeyle yeniden canlandırdı, gençlerin direnişiyle umutlandırdı Gezi. Dünya güzelleşebilir umudu doldu içime yıllar sonra."
Bir direnişin, bir umudun öyküsüdür bu. İstanbul sokaklarının bertarâf edilmeye çalışılan yüzünü Kısmet Apartmanı sakinleri vesilesi ile görüyoruz. Dışlanmış, asimile edilmeye çalışılmış kim varsa, bu apartmanda. Söylemek istediklerimize Belkıs Abla, Meryem Öğretmen, Yusuf Öğretmen ve Nergis tercüman oluyor. Kitapta birçok konuya değinilmiştir. Gezi Parkı olayları, Maraş Katliamı, 12 Eylül Darbesi hakkında detaylı bir şekilde olmasa da yine de bahsedilmiştir.
Ağabeyi dağa çıktığı için çevresi tarafından dışlanan Yusuf Öğretmen, cinsel tercihlerinin bir suç olduğu düşünülen Mert ve Poyraz, ablası tacizcisi tarafından öldürülen ve bu sebeple hak arayan Derya, sırf hamile haliyle parkta dolaştığı için darp edilen Meryem Öğretmen, tesettürlü olduğu için dışlanan Nergis, hayatın binbir acısına tanık olan Belkıs Abla... Hepsi tanıdık karakterler öyle değil mi? İşte onlar tüm önyargılara, dışlanmalara, haksızlığa karşı dimdik durdular. Ailenin yalnızca kan bağı ile olmayacağını gösterdiler bizlere, insanlık dersi verdiler. Ekranlarda beş dakika haberi yapılıp yalnızca o zaman zarfında üzüldüğümüz, sonrasında unuttuğumuz kişilerin hayatlarını gözlerimiz önüne sermiş İrfan Değirmenci. İrfan Değirmenci'yi tebrik etmeden geçemeyeceğim. Tebrikler sana yüce gönüllü, onurlu insan. Gözlerimizi kapadığımız gerçekleri yüzümüze bir su misali çarptın sen. Korkmadın, yandaşlık yapmadın, zalime boyun eğmedin. Haklının, mazlumun yanında durup doğruyu savundun, helal sana.
Dediğin gibi; " Biz
Beni etkileyen kitapların başında yer aldı. Henüz daha kitabın ortalarında olmama rağmen okuduklarımı aklım havsalam almıyor, alamıyor. Bunlar yenilir yutulur şeyler değil. Türkiye'nin halı altına süpürdüklerini sevgili Büşra Sanay gün yüzüne çıkarmış, onu can-ı gönülden tebrik ediyorum.
Türkiye'de ensest gerçeği tüm açıklığıyla ortaya konulmuş. Okurken her ne kadar canımız yansa da mecburuz.
Onların sesi olmaya ve buna dur demeye mecburuz!
