Sular kesikken açık unutulmuş musluklar gibi usul usul akıyordu mutsuzluk üst katta.Bizim ev tavandan su alıyordu.Şıp şıp damlıyordu üst katın mutsuzluğu üzerimize.Ağır damlayan yerlere,yatak odasına mesela, hayali leğenler koyuyorduk.İçine birbirini sevmediği halde birlikte ömür tüketen iki insanın yalnızlığı doluyordu.
+"Hayatım boyunca sanki bir şeylerin gerçekleşmesini bekledim hep.Bir değişikliğin gelmesini, öyle ya da böyle.İşte her şey değişti ve ben hâlâ bekliyorum."
-"Belki dünya üzerinde sadece sana ayrılan parça değişmiştir,ama dünya aynıdır."
Geçmişle geleceğin büyüklüğüyle iyice ufalmış ,koca bir dizi içinde tek bir parçadan ibaret kalmıştım.Her tekrarda bu değişmeyen mekânda yine aynı kelimeleri dinliyorduk.Ve her ama her güz vaktinde baharı düşlüyorduk.