-Ulan alçak, ulan namussuz, nerde kaldın sen!..
Bu sevgi genç kızı şaşırtmıştır. Kenan'a:
-Kediyi çok sevdiğiniz anlaşılıyor. Ama ne biçim sevgi bu. İki de bir "lan" diyorsunuz.
Kenan pos bıyıklarının altından beyaz dişlerini göstererek güler:
-Biz sevdiklerimize ara-sıra böyle deriz.
Gül:
-Ya sevmediklerinize.
- Bizim sevmediğimiz kimse yoktur. Belki gönlü müze biraz serin gelenler vardır.
-Onlara ne dersiniz?
-"Bayım" deriz. Meselâ "Olmaz bayım gidemeyiz" gibi.
-Tuhaf.
Kemal tek kelimelik cümleyi iki kelime ilavesiyle tamamlar.
-Tuhaf, hatta anlaşılmaz.