"Gergin ve endişeli olan Sarkık Kulak, bir an önce gitmek istiyordu, sürekli olarak bir o yöne bir bu yöne kaygıyla bakıp duruyordu. Bense sessizce ağlayıp hıçkırıyordum. Sarkık Kulak, tam anlamıyla dehşet içindeydi ama korkusuna rağmen benim yanımda kalma kararını, insanları hayvanların en güçlüsü kılmaya yardımcı olan fedakarlık ve dostluğun önceden gelen bir belirtisi olarak alıyorum."
Konuşurken ellerimi narin bileklerine doladım, aklımda beliren görüntüye gülüyordum. Beni demirle, çelikle, yeni keşfettikleri bir alaşımla hapsedebilirlerdi ve hiçbirisi beni bu kırılgan insan kızının bana attığı tek bakış gibi yerimde tutamazdı.
"Eğer en az bir tanesini mutsuz edeceksem ve hangisinin diğer ikisinden daha çok mutsuz edilmesi gerektiğini bulamıyorsam, o halde tek seçenek hepsinin mutsuz edilmesi."