elif
@elsoul
Reklam
Savunmasız kalmak istemektedir insan. Karşısında kendinden güçlü biri olmalıdır. Başkalarından beslenen zihin kuraktır. Aynı zamanda içi karanlıklara gömülüyken, hissedeceği, kendisini onaracak stokta hiçbir duygu kalmamışken iştahı kesilir yaşam damarınızın. Bu yüzden teskin olmaya mecbur kalmalısınız.
Gerçek ve gerçek-dışı arasındaki köprüyü yitirdiğinizde siz de bir "Huzurluğun Kitabı" yazabilirsiniz hatta hayatınız tamamıyla bir huzursuzluktan ibaret olur. (Hayatınız huzursuzluğun ta kendisidir.) Duyumsadığınız gerçeklik elbette kendi yaratımınız tarafından alaşağı edilmeye mahkum ama biz de bu dünyaya ilahi olarak makhum edilmişizdir.
Pessoa da tüm bu mahkumlar gibi duvardaki çatlaktan sızan ışık olan düşte buldu kaçışı.
"Hayatımdaki en büyük üzüntüler gönlüme bakan pencereyi açıp oradaki bitip tükenmez kaynaşmayı seyrederek kendimi unutmamla eriyip gitti."
Hayatını düşlere adayıp gerçekleşmemiş şeylerin kalıcı bir özelliği olan unutmak ihanetini tatmak da ikincil bir savaşın yitimi oluyor sanırım.
Fakat Pessoa tanrıya düşlerini almaması için yalvarırken yazıyor satırlarını. Bu muzdaripliğin ifadesi I'm Thinking of Ending Things filminde işlenmişti. Hayal kurmak ve plan yapmak olan edimsel ikilemde hayallerin yükü altında ezilen bir ömürdü seyirciye sunulan. İstememek en büyük güçtür diyor Pessoa bu yüzden. "Vazgeçmek, kendimizi özgür kılmamız demek. Hiç bir şey istememek ise, güç sahibi olmak anlamına gelir."
Bense bunun bir yanılgı olduğunu düşünüyorum.
İstemek için gerekli koşulların hazır olmadığı için zaten istemiyordum diyerek tanrıya nazlanırsın. Halbuki insan istençten süregelir. Her an bir tek şeyi seçer diğer sayısız nicelikteki seçenekleri seçmez. O halde istemek bir güçtür.
Hiçbir parlak düşünce içine birtakım ahmaklıklar katılmadan piyasaya sürülemez. Kolektif düşünce ahmaklıktır, çünkü kolektiftir: İçindeki zekice tarafın büyük kısmını zorunlu bir vergi gibi feda etmeden kolektifin sınırlarını aşabilen yoktur.
