elif
@elsoul
CENG
18 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Gerçek ve gerçek-dışı arasındaki köprüyü yitirdiğinizde siz de bir "Huzurluğun Kitabı" yazabilirsiniz hatta hayatınız tamamıyla bir huzursuzluktan ibaret olur. (Hayatınız huzursuzluğun ta kendisidir.) Duyumsadığınız gerçeklik elbette kendi yaratımınız tarafından alaşağı edilmeye mahkum ama biz de bu dünyaya ilahi olarak makhum edilmişizdir.
Pessoa da tüm bu mahkumlar gibi duvardaki çatlaktan sızan ışık olan düşte buldu kaçışı.
"Hayatımdaki en büyük üzüntüler gönlüme bakan pencereyi açıp oradaki bitip tükenmez kaynaşmayı seyrederek kendimi unutmamla eriyip gitti."
Hayatını düşlere adayıp gerçekleşmemiş şeylerin kalıcı bir özelliği olan unutmak ihanetini tatmak da ikincil bir savaşın yitimi oluyor sanırım.
Fakat Pessoa tanrıya düşlerini almaması için yalvarırken yazıyor satırlarını. Bu muzdaripliğin ifadesi I'm Thinking of Ending Things filminde işlenmişti. Hayal kurmak ve plan yapmak olan edimsel ikilemde hayallerin yükü altında ezilen bir ömürdü seyirciye sunulan. İstememek en büyük güçtür diyor Pessoa bu yüzden. "Vazgeçmek, kendimizi özgür kılmamız demek. Hiç bir şey istememek ise, güç sahibi olmak anlamına gelir."
Bense bunun bir yanılgı olduğunu düşünüyorum.
İstemek için gerekli koşulların hazır olmadığı için zaten istemiyordum diyerek tanrıya nazlanırsın. Halbuki insan istençten süregelir. Her an bir tek şeyi seçer diğer sayısız nicelikteki seçenekleri seçmez. O halde istemek bir güçtür.
Tüfek, Mikrop ve Çelik Hakkında1000Kitap
Merhaba, son zamanlarda dr.dogac.reads namıdiğer dodo'nun "müfredatlarda yer alması gereken kitap" olarak tanımladığı Jared Diamond tarafından kaleme alınan Tüfek, Mikrop ve Çelik
Az1000Kitap
Hakan Günday romanında değilseniz hayat sizin için gökkuşağı saçıp, pozitiflik sı*maktan çok uzak değildir.
Dünya üzerindeki tüm orospu çocukluklarını kaleme almaya ant içmiş biri var satır arkasında. Kinyas ve Kayra'da fark ettim bunu.
Biçilmiş kaderlerin olasılıkları belirlenirken atılan zar, tanrının zarı kadar hileli; yazarüstü tesadüflerle, rastlantılarla dizilmiş olmasının yanısıra zarı atan el bile belirgin fakat hiçbir çekince, tereddüt yok. Büyük resmi çarçabuk görebilmeniz için insanoğlunun sıkıştırılmış tüm nefret ve hıncı, riyakarlıkları, bir uğurda geberenleri veya tersini, bir başkasının zihnine erişim için verilen bir çift organdan arkasına uzanamadığı için pislik çukuruna sürüklenişi, tüm bunların hepsini ortalıkta, alabildiğine apaçık bırakılmış. Kapalı kapılar görünmez, labirentler kuşbakışı seyredilebilir..
Kendilerine sıra gelmeden hayatlarını, ceplerinde taşıdıkları günleri ve yılları uçurumda sallayan; başına gelenlerden ötürü yakasını yapışacağı kimse olmayınca kendi topuğuna sıkan (belki içsel bir nefret, ölüm-kalım arasındaki psikolojik ve fiziksel zıtlıktan ötürü. Ruhun ölmek isterse, bedenin izin vermez -bir süreliğine-) karakterlerin satır aralarında ve bölüm sonlarında az da olsa gülümsemelerine mahal vermeden yol alırken kelimeler arasında iğrenme ve mide bulantısı yanında “bunlar bu dünyadaysa ben yokum” söylemleriyle sayfalar sırayla süzülebilir zihninizde.
SPOILER
Yine de mutlu son var ama. Yazarlar ve senaristlerin ara sıra çiğnenen kaidelerinden: ana karakterlerin son noktası her zaman mutlu bitmeli.
SPOILER
"Bir inceleme özelliği taşımamaktadır ve yer yer spoiler içerir."
Öncelikle Martin'in mağrur gururundan etkilendiğimi söylemeliyim.
Kendi için biçtiği sonu ve düşünme motorunun arızasından
