nasıl inanıyordum sana bilemezsin. beni yaşama gücünün en yüksek noktasına çıkartmıştın. yalansız bir sevgiydi verdiğin öyle güzeldi ki! beni durmadan sevmeni istiyordum. belki yine seveceksin, daha çok seveceksin fakat ben çıkardığın noktanın çok uzağındayım şimdi. boşluğa bırakılmış bir cisim gibi sıfıra doğru yaklaşıyorum. yere çarpıp parçalandığım anda anlayacaksın verdiğin acının dayanılmazlığını
söylediğine bakılırsa beni hiç kimse ondan fazla sevemezmiş. oysa ki istediği fiyat verilirse dostluğunu derhal satmaya hazır olduğunu biliyorum. fakat bile bile aldanmak da güzel. en feci şey insanın artık aldanmayacağı yere gelmesi. işte ilk ölümümüz orada başlıyor