Kitabın çok akıcı bir hikayesinin ve çok akıcı bir dilinin olduğunu söyleyemem.Yalnızlık ve hüzün temalı psikolojik tahlillerle desteklenmiş bir roman. Anlatımı renkli, ancak yer yer argo ve küfürlü söylemler var bu da bence kaliteyi düşürüyor.Kitabın sonlarına doğru akıcılık artıyor merak uyandırıyor.Ama son bölümlere gelene kadar sanki yazarın kendi kendine yaptığı gevezelikleri okuyormuşsunuz gibi hissettiriyor ve bunaltıyor.Bu, benim gevezeliklere tahammül eşiğimle de alakalı bir durum olabilir :) Kitabı tavsiye ederim, sabredin ve okuyun :) Ama yazarın bir başka kitabını okur muyum sanmıyorum :) Ve son olarak güzel bir alıntıyla incelememi kapatıyorum: “ve bunca aynılığa rağmen, insanlar hep, insanlar daima,insanlar her yerde yalnızdı.”