Edebin ilk vurduğu yer dildir. Gereksiz konuşmalardan uzak durmak edeb-i dildir.
Edeb-i dilden nefisteki edebe geçilir. O da az yeme ve az içme ile nefsi edep noktasına çekmedir.
Vakit yiyicisi dünyanın midesinden tüm yediği anları almak ve cennetin zamansızlığında ihya etmek. Ebediyetin ışığıyla aydınlatmak. Bekanın çırasıyla tutuşturmak. Bekanın çırasını dünyada hafızada tuttuğu gibi.