Beni aramıyor. Sokakta, metro koridorlarında peşimden koşmuyor. Günlerdir bana yazmıyor, tiyatroya gidelim mi, denizi seyredelim mi, parka gidelim mi, çay içelim mi, Japon yemeği yiyelim mi, diye sormuyor. Benim, çocuğun nasıl olduğunu sormuyor. Bilmiyor ki bütün bedenim yanıyor, başım dinmeyen bir kor; hiç bu kadar sessiz ve güçlü bir fiziksel acı hissetmemiş olduğumu da bilmiyor.