İçeriye girecek olanın gölgesi, gittikçe büyüyerek ve aslına benzeyerek yaklaşır. O değildir. Fakat yanılmış olma ihtimalinin temennisi içinde birdenbire açılan kapıya bakarım: O değildir.
Sanki onun gözleriyle kendimi gören benim. Onun varlığını benimkinin şartı haline getiren bu ayrılık duygusunda, görme intibaları tek merkezde birleşen iki gözün beraberliğine benzeyen bir fonksiyon birliği var.