Emel Duman
@emelduman
Hukuk
53 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Herkesçe farklı olmanın ne kadar kötü görüldüğü ve dışlanıldığını çok güzel hissettiren, farklı olanın da herkesi nasıl tekdüze ve bayağı bulduğunu yaşatan enfes bir kitap. Herkes bir rol kesme peşinde "bittim buna". Holden zeki, komik, seven, düşünen biri aslında, sadece farklı. Ancak farklı olmak diğer tüm sıfatları nasıl yok ediyor insanların gözünde ve yalnızca "tuhaf" bir hal alıyorsunuz, kitap yaşatarak anlatıyor. Asıl herkes nasıl mühendis, öğretmen, doktor, avukat olmak ister bence bu daha tuhaf. Bence insan daha
çok, sadece yalnız çocuklardan ibaret olan çavdar tarlasında, çocuklar oyun oynarlarken bir uçuruma yaklaşırlarsa onları orada tutup korumak istemeli. Evet, yapacakları meslek bundan ibaret olmalı. Tuhaf mı? Asıl aksi tuhaf.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mücadele, sabır, azim ne denli fazla olursa olsun; nihayetinde hedefimize ulaşmış da olsak, bulduktan sonra yitirmemek için aramaktan daha çok yorulmak, buna rağmen yitirebilmek mümkündür. Sevindiğimiz başarılar, harcadığımız eforlar, kazanmaya dair inançlar ve hırsın fazlası insana kaybettirebilmektedir. Hiçbir şey gerçekten “bizim” olmaz. Her birinin gideceği veya bizim onlardan gideceğimiz o an bizleri beklemektedir.
İçimizin kötülüğünü soyut bir şekilde görsek aynı Dorian gibi kaçar, saklamaya çalışır, üzerini örterdik. Ama ne kadar kaçsak da içimizden koparamazdık. Dorianın kendisinin genç kalması, ruhunun bir portede yaşaması duası bizler için de kabul olsa, portlerimiz en an az onun kadar çirkin olur; benliğimiz aynı onun kadar küstah olurdu. İlginçtir ki, bizim ruhumuz portremize yansımasa da yüzlerimiz de, içlerimiz de onun kadar karadır. Makyajlarla, maskelerle, gülücüklerle boyadığımız bu yüzlerin altında, gerçekliğini saklayamadığımız kötülükler vardır. En nihayetinde içimizdeki kötü taraftan kurtulmak istediğimizde, aynı Dorian gibi, yalnızca kendimizi buluruz, kendimizi vururuz.
Oscar Wilde tek bir kitapla çok şey öğretmiş, çok vurucu aktarmıştır. Henry gibi bilmiş ancak bir şey bilmeyenlerle, dayanaksız yorumlarıyla donatıldığımız çok insan vardır. Basil gibi iyi bir dostluğun karşılığını asla görememiş olanlar da; Dorian gibi kendi kötülüğünden kaçamayan bizler de.
Olduğumuz noktaya varabilmemiz için geçtiğimiz tüm yollar gerekliydi. Ne kadar göz devirsek de geçmişe, burun kıvırsak hatalarımızdan yana kendimize, ama o davranışı da bir türlü yakıştıramasak karakterimize! yine de gerekliydi. nasıl öyle davranabildiğimizi sorgulasak, beğenmesek, yaftalasak, ne yapsak nafile. Şu an böyle düşünebilip bu açıdan bakabiliyorsak o adımları attığımız içindi. Başarısızlığa, düşmelere muhtacız. Merdivenlerin alt basamaklarını yükseğe ulaşmak için geçmek zorundayız.
Üstelik neyin iyi olduğunu nereden bilebiliriz ki? En mutlu görünenlerin ne sorularla donatıldığını göremeyiz ki. Mutluluk nedir ki hem? Herkesin zincirler halinde belirlediği yapılması gerekenler mi? Kişi özüne kavuşamıyorsa ve ruhu huzur bulmuyorsa insanlarca buddha görülüp nirvanaya yakıştırılsın ne fayda. İnsanlar bir gün bile içinizi yaşayamaz ki. Mutluluk nefsini bastırıp senelerce berduş olmak da değil, nefsine düşüp ayyaş olmak da değil; mutluluk kendini bilip kendini tanımak neticesinde. Sürekli bizimle olan bizle, kaçabilecek bir yer olmayan kendimizle, en yakınımızdaki olan benliğimizle barışmazsak, evet, mutluluk ancak aranacak ve bulunamayacaktır.
Roman sürükleyici ve süslü bir mini dizi gibiydi, entrikalar, imalar, kibarlıktan kırılmalar, atışmalar ve muzipliklerle doluydu. Edebi anlamda çarpıcı olduğunu söyleyemesem de fikren güzel ve heyecanlıydı.
En önemli nokta, Austen’ın insanları yaftalamadan önce kalplerini tanımamız gerektiğini tüm yanlış anlaşılmaları bizzat bize de yaşatarak göstermesiydi. Gereksiz ön yargıları kırmadan, sebepsiz gururu bir kenara bırakmadan ilerlenemezdi çünkü. Gurur ve ön yargı sebebiyle kaç şansı ıskaladığımızı kim bilir. O kadar çok oyunlara başvurmaktayız ki artan bir ivmeyle, kimse kimseyi tanıyamadan birçok defter kapanıyor günümüzde. Belki ne güzel şiirler ile donatılabilecekti birçoğu.Yanılgıları sevmiyorken niye bu kadar tenezzül ettiğimizi sorgulatıyor bu kitap. Bunun yanında doğru bir iletişimi, dürüstlüğü, sevgiye tutunmayı ve sevgi için dış faktörlerin hepsi bir araya gelip aksi için çabalasa da bırakmamanın galibiyetini ve sevincini yaşatıyor.
Karşılıklı derin bir bağ kurmanın insanda yarattığı güzel değişimleri görmek de cabası. Büyük beklentiye sahip olmadan okunmasını tavsiye ediyorum. Gülümseyerek bitireceğinizden eminim.
