Kitabın ismi oldukça çarpıcı değil mi?" "İyi evlat yoktur" doğduğumuz günden beri dünyanın bize tekrar edip durduğu bir cümle. Bu cümle yeryüzündeki insan nüfusunun çoğunluğuna gayet iyi, güzel, doğru, normal görünürken, "İyi aile yoktur" cümlesi söylendiği andan itibaren çok kişiye küfür gibi görünüyor." diye açıklamış Nihan Kaya da bu durumu. Çünkü bize öğretilen ve dayatılan aile iyidir, ebeveynlerimiz her zaman bizim iyiliğimizi düşünür ve o şekilde davranır. Bizim iyiliğimize olmayan bir şey yaptıklarında ise bunu zorunluluktan yapmışlardır zaten. Onlara küsme, kızma hakkına sahip değilizdir; buna saygı duyulmaz ama çocuğa küsülebilir, kızılabilir, suçlanabilir. BİZİM istediğimiz şekilde davranmadığı sürece ona her şeyi söyleyebiliriz. Çünkü o bizim çocuğumuzdur, bu kadar da hakkımız olsundur.
Aile ve çocuklar konusundaki düşüncelerim çevremdeki çoğu kişi tarafından kabul görmez ve aşırı bulunurdu ama bu kitabı okuduğumda Nihan Kaya ile düşüncelerimin ne kadar benzer olduğunu gördüm ve bu kitabı okumak fazlasıyla kalbimi acıttı. Suçlama ya da şikayet bilincine girmeyeceğim çünkü oraya girersek çıkmak gerçekten zor. Bu kitap hakkında sayfalarca yazabilirim, çok şey söyleyebilirim ama bunu yapmak istemiyorum. Bu kitabı ebeveynlerin, ebeveyn olma düşüncesi içinde olanların, öğretmenlerin, çocukların herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum. Bir yerde bilinçlenmemiz gerekiyor ve bize dayatılan, öğretilen şeyleri sorgulamamız gerekiyor. Hepimiz biriz, biriciğiz, herkesten ayrı bir bireyiz. Karşımızdaki insanı/çocuğu da bu şekilde görmemiz gerekiyor. Bunu kabul edebilirsek ve bu şekilde davranışlarımızı dönüştürebilirsek aslında sorunlarımızın çoğunu çözebileceğimizi düşünüyorum.
Ebeveyn olma fikri her zaman bana çok korkutucu gelmiştir. Dünyaya gelme irademiz dışında