Issız gecenin koynunda, karmaşık düşünceler içinde bir kutup yıldızı doğsun istedi kadın. Kargaşayı sevmiyordu belli ki. Ne zaman bir belirsizlik tezahür etse kaçardı ordan, sükunete tapardı kadın, haz etmezdi kalabalığından düşüncelerin. İnci bir kolye misali dizmek istedi her bir kargaşayı tek tek. Yapmaya gücü yoktu, belki de cesaret edemedi önceliklerini belirlemeye. Ve vazgeçmeyi göze alamadı kim bilir? Çünkü farkındaydı her bir kararın yeni kayıplara yol açtığını. Hazır hissetmiyordu kadın, korkuyordu ve bilinmezliğin korkunç dehlizlerinde kaybolmayı göze alamıyordu…