emine

emine
@eminewithbooks
kendi zamanının içinde yaşıyor.
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
Reklam
Önünde yalnız onun gör­düğü bir uçurum var da ardından binlerce kişi itiyormuş gibi bir gerilme içindeydi.
Şiddetin coğrafyasında elbette gökyüzü bir lükstü ve ancak yağmur yağınca anımsanıyordu. Gittiği en büyük uzaklık evinden işi olanlara, ne aşk, ne özgürlük, ne barış anlatılabilirdi.
gözlerini söndürme muhtacım, ben senin aydınlığına muhtacım.