Emin Yayan
@eminyayan
İnşaat mühendisi
11 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sesin cilizligi insanin içinde hem acima hem de korku uyandinyordu. Fiziksel bir zayiflik içermiyordu, ama
hapiste kalmanin ve zorlu sartlarin etkisi büyüktü kuşkusuz. Sesin bu icler acisi hali yalnizliktan ve uzun süre
kullanilmamis olmaktan kaynaklanyordu. Cok uzun zaman önce çıkmış bir sesin en son zayif yankısıydı sanki.Insan sesinin canliligindan ve tınsından öyle uzakti ki,
bir zamanlar güzel olan bir rengin solgun bir lekeye dönüştüğü hissini veriyordu. Bu ses o kadar derin ve bastırılmıştı ki, yerin altindan geliyordu adeta. O kadar etkileyiciydi ki, ancak ümitsiz ve yolunu kaybetmiş bir yaratık, bir basina cölde dolasmaktan yorgun düşmüş, açlıktan ölmek üzere olan bir gezgin, ölmeye yatmadan önce
yuvasını ve dostlarını anarken böyle bir ses çıkarabilirdi.
Her insan bir diğeri için engin bir muamma oluşu, üzerine kafa yorulması gereken şaşırtıcı bir gerçektir. Gece vakti büyük bir şehre girdiğimde karanlıkta kümelenmiş bütün o evlerin her birinin içlerinde kendi sırlarını barındırdıklarını düşünürüm, her bir evin her bir odasında ayrı bir sır vardır ve bunların içlerinde çarpan her bir yürek de hemen yanı başındaki yüreğin bile bilmediği ayrı bir sır taşır içinde! En berbat şeyler, hatta ölüm bile böyledir.
İnsan hiç umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutların arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir ışık görse bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor. Işık olmadığı halde olan umuta ne demeli