Yeteneğin gelişimi daima içeriden dışarıya doğrudur. Dışarının koşulları ise hiçbir zaman bir aksesuardan öte bir şey değildir.
Bu anlamda iki grup öğrenci vardır:
Ağırbaşlılıkla hareket eden enerjik öğrenciler ve nasıl davranacağını bilmeyen zayıf iradeliler. Birinciler nerede olurlarsa olsunlar az imkanla harikalar yaratabilirler ve enerjilerini genellikle önce imkanları yaratmak için kullanırlar. İkincilerse, etrafları kütüphaneler ve laboratuvarlarla çevrili olsa da hiçbir şey yapmazlar, asla da yapmayacaklar.
Kurallar, insanın karanlıkta yolunu bulmasını sağlayan küçük ışıklar ya da yolda düşmemesini sağlayan koltuk değnekleri gibidirler ve yalnızca birer araçtırlar. Gelişime yardım etmeliler ve evrensel olmalılar. Bu nedenle; gelişimi kısıtlayan özellikteki kuralları, insanın ve hayatın önüne geçirmek hatadır.
Yazmak, belirli bazı semboller aracılığı ile telepati kurmaktır.
Kelimeler ise beynin belirli bir kurgu yapabilmesine aracılık eden sanal işaretlerdir.