Emine Vural
@emnvrll
41 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
İnsanları seviyordu. Ama sığındığı her kale insanlardan biraz daha uzaklaştırıyordu onu...
Kendimizi baskı altında hissettiğimizde, nazik dokunuşlarla boynumuzu okşayabilir, yüzümüzü ovabilir ya da saçımızla oynayabiliriz. Beynimizin yatışma talebine ellerimiz anında karşılık verir ve kendimizi yeniden rahat hissetmemizi sağlayacak bir harekette bulunur...
Erişkinler ergen gibi davranıyor ve ergenler büyümeyi reddediyor. Pek az insan ciddi konulara ilgi duyuyor. Çalışmak yerine kısa yoldan şöhret olmak yeğ tutuluyor. Düş ve uyanıklık arasındaki çizgi muğlâklaşıyor. Ekranın görmediği ve göstermediği bir hayatı yaşanmamış saymaya başlıyoruz...
Beyin, televizyonun zehirli etkisiyle hıza alıştırılıyor. İmgelerin hızla değiştiği, şeylerin patladığı, şiddetin sıradanlaştığı, dilin giderek daraldığı bir medya ortamı içinde çocuklar; ders çalışmak, kitap okumak veya düşünmek gibi yavaşlık ve dikkat gerektiren eylemleri yapamaz hale geliyorlar...