rab beni neden bir have a nice life şarkısı olarak yaratmadın tercihen emptiness will eat the witch
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnsanlar neden diğer insanlara bu kadar takıntılı?
Önce kim evlendi?
Saçları gerçek olan ya da ucuz olan kim?
O adam neden mesajlaşmayı bıraktı?
Neden üç hafta boyunca ortadan kayboldu?
Kendimle ilgili bir şeyi fark ettiğim için karalamaya başladım.
İnsanlar hakkında kendi hayatıma kıyasla bu şekilde düşünmekte çok daha zorlanıyorum.
İnsanlar hakkında gerçekten oturup düşündüğüm tek zaman, neden öyle olduklarını, neden o şekilde davrandıklarını merak ettiğim zamandır. İnsanları anlamaya çalışmanın sosyal açıdan bana yardımcı olduğunu düşünüyorum.
Bazen insanlar bana gelip bir erkeği nasıl geri kazanacaklarını, onu kaybettiklerine nasıl pişman edeceklerini, ayrılığı nasıl "kazanacaklarını" soruyorlar ve ben de her seferinde aynı şeyi söylediğim için sabırsızlanıyorum, bir yandan da sinirleniyorum:
Seviye atla.
İşte böyle yüzlerine vurursun. Daha iyi ol. Daha dolu dolu ol. Onlara asla göz kırpmayacak olan haline dönüş.
Sonra iki hafta sonra aynı soruyu tekrar soruyorlar, adeta öz saygıyı doğrudan beyinlerine haykırabileceğimi umuyorlar.
Ve sürekli şunu merak ediyorum:
Neden bunu bir türlü anlayamıyorlar?
Sonra aklıma başka bir fikir geldi.
Neden kendimi onunla özdeşleştiremiyorum?
…
Sonra belki de bunun sebebinin kendime çok fazla değer vermem olduğunu fark ettim.
Annenize hakaret eden birine karşı asla tatlı dilli veya sıcak davranmayacağınızı biliyorsunuz değil mi? Sadece yaptıkları yanlış olduğu için değil, aynı zamanda o sizin anneniz olduğu için!
Ben bunu kendim için yapıyorum.
O zaman şöyle düşündüm:
İnsanlar neden bunu kendileri için de yapamıyorlar?
Ve ben de onunla birlikte oturdum.
Sonra birden pat diye.
Aklım şöyle dedi:
Bu noktaya ulaşmak için, olduğunuz kişi ile olmak istediğiniz kişi arasındaki farkı sürekli ve manuel olarak kapatmanız gerekiyor.
Ve bu
My mother always depicts me to other people i dont know anything about life. But actually she doesnt know what she means. She tries to fill her emptiness with my gaps. Every success that i dont achieve was her target of this world. She gave me a reason for this world what i need to do. She gave me a chance to stay at this time. I need to respect why i dont become like her
Most things will never happen: this one will,
I work all day, and get half-drunk at night.
Waking at four to soundless dark, I stare.
In time the curtain-edges will grow light.
Till then I see what’s really always there:
Unresting death, a whole day nearer now,
Making all thought impossible but how
And where and when I shall myself die.
Arid interrogation: yet the dread Of dying, and being dead, Flashes afresh to hold and horrify.
The mind blanks at the glare. Not in remorse
—The good not done, the love not given, time
Torn off unused—nor wretchedly because
An only life can take so long to climb Clear of its wrong beginnings, and may never;
But at the total emptiness for ever, The sure extinction that we travel to And shall be lost in always. Not to be here,
Not to be anywhere, And soon; nothing more terrible, nothing more true.
This is a special way of being afraid No trick dispels. Religion used to try, That vast moth-eaten musical brocade Created to pretend we never die, And specious stuff that says No rational being Can fear a thing it will not feel, not seeing That this is what we fear—no sight, no sound,
No touch or taste or smell, nothing to think with,
Nothing to love or link with, The anaesthetic from which none come round.
And so it stays just on the edge of vision,
A small unfocused blur, a standing chill
That slows each impulse down to indecision.
Most things may never happen: this one will,
youtube.com/watch?v=TP4y-kZ...
“körlüğün en tehlikeli biçimi,
kendi bakış açınızın tek gerçeklik olduğuna inanmaktır.”
Nietzsche