bana iltifat eden kimse yok artık."saçların çok güzel olmuş" diyen kimse yok." yeni gözlüklerin çok yakışmış" diyen kimse yok. kimse artık beni mutlu etmeye çalışmıyor, Kuzeyli annem dışında. aynamın önünde yalnızım. kimse bana bakmıyor. aynadaki yansımam da yalnız. aynamın önünde kendimi beğenerek inceliyorum, ama yine de hayatımda bana hayranlık besleyen başka kimse yok artık.
70 yıl sonra aynaya bakıyorum. başıma gelen felaketin boyutlarını ölçebiliyorum, gittikçe daha da kötü görünüyorum. insan yaşlanınca, bronzlaşmış da olsa, yine çirkin kalıyor. aynada kendime gülümsemek gelmiyor içimden. yalnız bir adam gülümsemeyi unutmuştur, neşe içinde meleklere gülme alışkanlığını yitirmiştir, ama artık çevresinde melek de kalmamıştır.