Emre
@emrggl
Şu anda okuduğu kitaplar
Haruki Murakami’nin Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu kitabı, benim için unutulmaz bir okuma deneyimi oldu. Romanın yapısı, özellikle iki ayrı evrende geçen paralel anlatımı, çok etkileyiciydi. Hem zihinsel hem felsefi hem de duygusal olarak bana çok şey düşündürdü.
Kitabın anlatmak istediği yapı, yani insan zihninin katmanları, bilinç – bilinçaltı ayrımı ve benliğin parçalanmış halleri çok iyi yedirilmişti kurguya. Özellikle “Dünyanın Sonu” bölümleri, düşsel atmosferi ve melankolik havasıyla bana daha çok geçti.
“Haşlanmış Harikalar Diyarı” kısmındaki teknik anlatım da ilginçti ama yer yer biraz yoğunlaştı diyebilirim. Özellikle mağara sahnesi — evet, simgesel olarak güçlü ama anlatı temposunu biraz düşürdü. Orası biraz daha kısa olsaydı, romanın genel ritmi benim için daha akıcı olurdu.
Buna rağmen kitap bende güçlü bir iz bıraktı. Zihnin derinliklerine yapılan bu yolculukta, karakterlerin arayışlarıyla kendi sorularımın da kesiştiğini hissettim. “Ben kimim?”, “Belleğimi yitirsem benliğim de silinir mi?”, “Bir gölgeye ne kadar ihtiyacım var?” gibi sorular aklımda dönüp durdu.
Son sayfayı kapattığımda, içimde hafif bir hüzün ama derin bir tatmin vardı. İyi ki okumuşum dediğim, kendine özgü bir roman oldu.
Reklam
“İhsan Oktay Anar kitapları, kolayca incelenecek ve uzunluğu ile derinliği ne olursa olsun “tamamlanmış” incelemeler yapılabilecek kitaplardan değil. İyi ki de değil. Öncekilere nispeten Galîz Kahraman, dili itibariyle daha yüzeyden, olaylar itibariyle daha yakın dönemden gitmesine rağmen İhsan Oktay Anar kitapları ile ilgili bu geleneği bozmuyor. Roman bölüm araları olmaksızın, sayfa atlamasız başlıyor ve baş kahramanı gibi hiperaktif, deli dolu bir düzensizlikle ilerliyor. “Düzensiz” ifadesine takılmayın; kurgusu itibariyle pek çok tezatı birbiriyle barıştıran yazar, düzensizliklerle düzen de sağlıyor.
Kitap incelemelerinde “Kitabı koysaydın bari” dedirtmemek, hem de fazla ipucu vermemek adına alıntı yapmam fazla. Bu seferlik birazcık bozmak durumundayım bazı noktaları somutlaştırabilmek için. Kitabı bitirmeyenlere sorun olmasın diye o kısmın başına ve sonuna [SPOILER] işareti koydum.Öte yandan “spoiler” dediğimiz ipuçlarının Galîz Kahraman’a zarar vereceğini de düşünmüyorum. Zira Galîz Kahraman, sıradanlığıyla kahramanlaşan İdris Âmil’i anlatırken, roman da bir dizi aleladelikten fevkaladelikler yaratıyor.
İhsan Oktay Anar Külliyatından Farkı
Galîz Kahraman‘da, önceki romanlarından nispeten farklı olarak yüzeye ve bugüne yaklaşmış bir İhsan Oktay Anar görüyoruz. Amat’taki, Yedinci Gün’deki o karanlık, gizemli ve efsunlu atmosferden çıkıp sokağa, zaman zaman absürd öğeler sunulsa da sıradan insanların, sıradan ortamlarına gdiyoruz. Öte yandan romandaki zaman dilimi de önceki romanların aksine bugüne daha yakın. “Sokaktaki sıradan insan” tabiri sakın ola “yurdum insanı” masumiyetini aklımıza getirmesin. İhsan Oktay Anar, hayalgücüyle süslediği realizmini bu romanda daha da zirveye çıkarıyor. Başta İdris Âmil Hazretleri olmak üzere, iyiliği ve saflığı ile
Merak unsurunun çok iyi kurgulandığı, okura soru üzerine soru sordurarak düğümün karmaşasını arşa çıkaran ve sonra zirveye çıkardığı paraşütsüz okuyucusunu yerçekiminin insafına bırakan Murakami eseridir. Sadık bir Murakami okuyucusu iseniz bu sizi çok da şaşırtmaz. Yok değilseniz vay halinize!
Girişte klasik bir anlatıma sahip, monoton bir kitap okuyacağınızı düşündüren fakat ilerleyen bölümlerde bu düşünceden ötürü sizi ikilemde bırakan akılda kalıcı bir kitap İnsan Olmanın Bilimi. Akışkanlar Teorisini insan kalabalıklarının davranışı ile ilişkilendirmesi, insan zihninin ve düşünce sisteminin evrimi gibi insan davranışlarının geçmişten günümüze gösterdiği değişkenlik ve gelişim konu konu detaylı biçimde açıklanmış. Kitabın tarafımdan çokça beğenilmesinin en önemli nedeni ise aynı konuda yazılmış diğer eserlerdeki anlatımları tekrar etmemesi, hep yeni bir yaklaşım ve detayla kendini zenginleştirmesi oldu. Nitekim kısa sürede okunabilecek ve akılda kalacak bir eser var karşınızda.
Uzun süredir yazmadığım kitap yorumlarına böylesi acı bir dille ve sert üslupla geri dönmek istemezdim.
Cemil Kılıç; fikirlerine, ona yaşatılanlara karşın dik duruşuna saygı duyduğum bir yazar. Fakat kitapta ciddi sıkıntılar mevcut.
İlk olarak başlık - içerik tutarsızlığı var ki en büyük problem burada. Atatürk ve onun Türkçe ile ilgili çalışmaları hakkında kitabın neredeyse %20'sinden az kısmında söz edilmiş. Ara ara bahsedilse de daha önce ifade edilmiş konuların sıkıcı tekrarlarından oluşuyor. Kitap ismi içeriği yansıtmıyor.
Bir diğer sorun ise başlıklar altında incelenen konuların içerdiği bazı bilgilerde. Neredeyse aynı cümlelerle tekrara giriliyor ki ciddi anlamda kitaptan soğutuyor bu durum. Yazar başlıkların altını doldururken bir önceki başlıkta anlattığı durumları hiç anlatmamışcasına aynı olguları sıklıkla yineliyor.
Fakat bu teknik sıkıntıları bir kenara bırakırsak yazarın Türkçe'ye tutunmamız için verdiği gayret ve mesaj için ayrıca teşekkür borçluyuz. Benim yazdığım şu kadarcık bir yorumda bile o kadar çok yabancı kelime var ki insan bu duruma içerlemeden edemiyor.
Yaşasın güzel dilimiz Türkçe!
Reklam