Işıkları kapatıp annemin yanındaki yer yatağıma uzandım. Ay ışığı odanın içini aydınlatıyordu. Mahallede çıt çıkmıyordu ama bütün evlerin ışıkları yanıyordu. Mutluluğun hep başka evlerde yaşandığını sanıyordum o vakitler. Başka evlerden çay kaşığı sesleri, türküler, şarkılar, kahkahalar yükseliyordu. Bizim ev sessizdi hep. Mahallede en erken uyuyan aileydik; herkesin pencereleri aydınlıkken biz çoktan uykuya teslim olurduk.