bizâr
@endaglivet
mütercim tercüman
201 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
bu yoruma nereden başlayacağımı hiç bilmiyorum.
kitabın ilk 100 sayfası okunaklı, durağan ama maalesef ki yazarlara dayatılan önceki kitabın hatırlatmasını yerleştir baskısının kurbanı olarak tekrarlı bir süreçti. başlarda bu beni rahatsız eden bir etken değildi fakat sayfa 200 ve sayfa 300 ve sayfa 400'ü vurduğumuzda hala daha gereksiz tekrarlar ve karakterlerin olduklarının iddia edildiği kişiliği kabullenmemiz için bize parmak gösterilen ifadeler varlığını korumaya devam edince kayış koptu.
bu kitabın ana odağı bir turnuva fakat turnuvanın kitap içerisinde bize herhangi bir gerek karakter gerek olay açısından büyük bir katkısı olmadı. aslında yazarın yazdığı sahnelere baktığımızda niyetinin orada bize vermeye çalıştığı karakter odaklı bilgiler olduğunu çok açık görebiliyoruz fakat bu başarısız ve eksik bir durumdu.
kitap 500 sayfa ve yalnızca son 50 sayfasında elle tutulur bir 'heyecan' var, onun harici kitabın ilk 100-200 sayfasında karakterlerin durumları ve yeni karakterlerle olan etkileşimler bir şey inşa ediyormuş gibi hissettirmişti fakat hiçbir şey inşa edemedi maalesef aksine çoğu karakterden soğumama sebep oldu.
bir kitabın bana heyecan ve olay vaat etmesi tabii ki de gerekmiyor fakat eğer sen kitabı aksiyon dolu, büyülü, farklı londraların, muazzam tuhaflıkların olduğu harika bir evren ve benzeri diye pazarlarsan okuyucu bunu bekler kaldı ki ilk kitapta aksiyon dozu daha fazlaydı ve başımıza bir şeyler geliyordu, her ne kadar eksik olduğunu düşünsem de, bir olay örgüsü ve karakter tanıma süreci vardı. bir serinin 2. kitabında doğal olarak bunun devamını beklerim fakat bu kitap olaysız ve dünyanın içinde geçen herhangi bir hayat gibiydi. normal şartlarda böyle kitapları da severim. her kitabın aksiyon/olay içermesine gerek yok, tamamen yaratılan dünya
Reklam
kitaptan nefret etmedim. kitabı anlamadığım bir durum da söz konusu değil, anlamamışsıncılar gelmeden bunu da belirteyim. esasında çok sevdiğim bir yazım biçimi, düşünce akışı ve şahane bir şiirsel dil.
ortalama ilk 60 sayfası kesinlikle fazlasıyla hoşuma gitti fakat daha sonrasında kitabın sonuna doğru gidişat o kadar benden koptu ki sonundaki toparlayışı yine hoşuma gitse de 3 vermemi engelleyecek kadar uzaklaştık metinle. yazarın diline, soyut anlatımına ve varoluşsal düşüncelerine yaklaşım biçimini çok sevdim, o yüzden başka kitaplara da şans vermek istiyorum.
fakat nihayetinde bu hafif kurgulaştırılmış bir düşünce metni. benim düşüncelerim, hissiyatlarım ve sorgulamalarımla uyuşmaması, kitabı benlik yapmaktan uzaklaştıran, haliyle beğenmemi olanaksızlaştıran bir etkendi.
yazarın kullanmayı tercih ettiği farklı bir yazım-noktalama sistemi ile yazıldığını göz önüne aldığımızda deneysel bir anlatı olduğunu söyleyerek kitabı ne öneriyorum ne önermiyorum, tamamen sizin araştırmalarınıza bırakıyorum.
kitabı ilgi çekici bulduğum için okudum. konusu hakkında hiçbir fikrim yoktu, açıkçası öneri olarak da gördüğüm bir kitaptı ve dark academia estetiğine sahip akademi kurgusu olduğu söylendiğinden ötürü ilgimi çekmişti. cinsiyetçilik, ırkçılık ve sınıf ayrımı gibi ağır temalar içerdiğini duyduğum için katmanlı, sert ve duygusal olarak yoğun bir metin bekliyordum fakat berbattı. berbat.
kitabın tek güçlü yanı büyüye yaklaşımıydı. onu mekanik ve sanayi boyutunda tutarak bir mantık sistemine oturtmuş; bunu fazlasıyla sevdim ama bu maalesef berbat edilmiş çünkü kötü bir hikaye anlatıcılığı böyle bir şeyi nasıl iyi yazabilir ki? en büyük problem zaten her şeyi gözümüze sokması, yetmeyip parmağını da gözüme sokması. büyü sistemini bile kitap boyunca o kadar çok açıkladı ki bir noktada ilgimi kaybettim. sayfalar boyunca boş yapmayı bu kadar sevemez bir insan. kitabın tamamı böyle. kitap, işlediği ağır konuların hiçbirinin üstünde bu kadar durmuyor.
en büyük problemi metnin sürekli “anlatması”. kitap, okuyucunun elinden tutup her temayı tek tek gösteriyor:
bak bu cinsiyet ayrımcılığı.
bak bu ırkçılık.
bak bu yobazlık.
fakat olayları bana göstermiyor. hissettirmiyor. sadece söylüyor.
yetişkin etiketi taşıyan bir romanda bu kadar didaktik ve parmak sallayan bir üslup görmek gerçekten yorucuydu. ağır temaları ele alıyorsanız onların ağırlığını da taşımanız gerekir. burada ise meseleler yüzeyde kalıyor. ırkçılık var deniyor ama o ırktan tanıdığımız karakter sayısı iki. İKİ. 400+ sayfalık bir kitapta bu kadar mı? böyle bir sistemin toplumsal yansımasını görmüyoruz. sadece var olduğu söyleniyor.
cinsiyet ayrımcılığı meselesi daha da problemli. baş karakter sürekli ne kadar haksızlığa uğradığını düşünüyor, iç monologlarında ajitasyon yapıyor fakat pratikte neredeyse hiçbir gerçek
karakterleri tanımak ve empati yapmak için günlük hayatlarından sahneler konduğunu biliyorum fakat bunun yer yer çok gereksiz olduğunu düşündüm.
konu esasında ilgi çekici ve gerçek noktalara değiniyor fakat son kısımdaki malum olaya kadar çok büyük bir gizem yok ki gizem vaat etmiyor da, o yüzden eğer böyle bir beklenti ile başlıyorsanız bu beklentiyi bırakın derim. olay tamamen bunların yaşandığı bir durumu okumak; insanların çaresizliğini veya güven meselelerini irdeleyen, yer yer paranoya sokan yer yer üzen ama çok da farklı bir hikaye olmadığından aman aman bir muazzamlığı olmayan sürükleyici bir kitaptı.
daha farklı şeyler olabilir miydi, daha farklı anlatılabilir miydi, daha farklı noktalardan daha vurucu şekilde ele alınabilir miydi? muhakkak. fakat eldeki malzeme bu kadar.
benim tess gerritsen'dan en sevdiğim iş rizzoli&isles serisi. bunun dışındakilerin hepsini bir noktada basit veya hızlandırılmış bulduğum oldu. o yüzden yazarı ilk defa okuyacaksanız tavsiyem her zaman öncelikli olarak bu seri olacak fakat bu kitap da ters köşe ya da ultra gizem beklentisine girmeden, sürükleyici ve karakterleri kızma noktasına getirecek kadar sinir bozucu bir okuma deneyimi arayanlar için tavsiye edilebilir.
middle age kitabı olarak kesinlikle ba yıl dım.
schwab ölümü ve renkleri seviyor, en çok da kırmızı siyah ve beyazı... ölülerin sıkışıklığını bir perdenin ardında tasvir edişi, gerçekten de bir perde yaratması çok hoşuma gitti. ölümle yaşam arasında kalmışlar yalnızca hayaletlere ait değil, bize de ait ve bunu kurgusuna iyi yedirdiğini düşünüyorum.
orta yaş grubu için olduğundan ötürü çok derince kurgu dünyasına ve sebeplerine girmedik tabii, daha çok maceraya odaklıydı ve yine de sayfaları çevirmek için parmaklarınızı karıncalandırıyordu. en azından benimkileri.
ebeveynlerinin 'paranormal olaylar' hakkında kitap yazan bir mesleği olması bahsetmeden geçemeyeceğim bir detay çünkü ilk gördüğüm andan itibaren aklımda yankılanan cümle şuydu: böyle değişik mesleklere sahip karakterler yazmak çoğumuzun aklına neden gelmiyor acaba?
Reklam