Vazgeçilmiyor işte yaşamaktan,
ne kadar vazgeçtim desede insan...
Sokakta bir kedi (ç)alıyor yalnızlığını,
küçük bir çocuk okşuyor yetim bakışını...
bir yaşamak yükleniyor omuzlarına,
yaşamalısın diyor yeniden doğmuşcasına,
bunca acı niye var bilmem,
bunca güzel şeyin inadına...
Ve en sonunda,
vazgeçilmiyor işte yaşamaktan,
Hergün ölüp ölüp, dirilsede insan...
Engin Akboğa