Pek kişisel gelişim kitabı okumayan birisi olarak sıkılacağımı düşünerek kitaba başladım açıkçası. Kurgu dünyasının beni içine çekmesi daha çok hoşuma gidiyor sanırım. Bu önyargıma rağmen kitap biterken yüzümde bir gülümseme bıraktı. Yazarına karşı bir sempati beslemeye başladığımı düşünüyordum ki son bölümde yazar da aynısını söyledi. Tam da kitapta bahsettiği gibi gerçekten planlamış her şeyi…
Bahsedilen her farklı hikaye, farklı bir dünyaya götürdü sanki beni. Böyle iyi insanlar var mı gerçekten diye umut beslemeye başladım hayata. Yani uzun lafın kısası Ahmet Şerif İzgören’in başka bir kitabıyla buralarda olabilirim yakın zamanda.