e.
@enisepuder
avareyim, asûdeyim, yorgunum...
33 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap gerçekten birçok anlamda mesaj içeriyor. Yani herkes kendi hayatından bir şeyler bulabilir. Bir solukta okunabilecek bir kitap. Fakat ben bir solukta bitirmedim biraz uzun tuttum süreyi. Çünkü kendi hayatımla o kadar çok bağdaştırdım ki.. martin'in düştüğü boşlukları bizzat yaşadım gibi. En dikkatimi çeken yer ise çetrefilli yolların, üzüntülerin, zorlukların çok detaylı işlenip nihayetinde mutlu olunması gereken yerlerin daha doğrusu amaca ulaşılan yerlerin bir anda olup bitmesi.. gözümüzün önünden uçup gitmesi. Biraz da insanın düştüğü boşluğu anlatıyor aslında. İdeallerimiz ve bazı inançlar uğruna yaşarız. Elimizden gelen her şeyi yaparız fakat sonunda onu elde ettiğimizde ise kaçmaya çalıştığımızdan aslında hiç kaçamadığımızı fark ederiz. Bu da insanda kaçınılmaz bir karamsarlığı ve boşluğu getirir her zaman.
Diğer bir detay ise, Kitabın son sayfasında son cümlelerinde; "Karanlığın içindeydi artık. Bunu fark ettiği anda da farkındalığı sona erdi." yazıyor. Burada aslında Jack london'un söylemiş olduğu bir alıntısı var ve kimsenin fark edemediğini söylemiş; "martin'in intiharı bireyciliğin yenilgisidir"
Öncelikle bu kitabı hediyen eden - üstelik imzalı olarak- hocama buradan çoook teşekkür ediyorum.
Uzun zamandır böyle sürükleyici ve güzel bir dil ile yazılmış roman okumamıştım.
Kitaba baktığınızda ergen kitabı gibi ön yargılara kapılmanız mümkün. Fakat okumaya başladığınızda yazarın bilgi hazinesini, anlatış biçimi, üslubu derken sayfaların arasında kaybolup gittiğinizde yargılarınızın mahçubiyetini yaşamanız çok yüksek olasılık..
Anlatış biçimi olarak başlarda Zülfi Livaneli esintisi hissettiğim, sonlarda ise sanki Türk Edebiyatı tarihinde yıllardır okutulan romanlardan bir romanı mı okuyorum, diye düşünmedim değil.
Kitabın konusu ise, kitabın ana karakteri olan Lübeyna Hala'nın bir tren yolculuğunda yeğenine, kendi hayat yolculuğunu Türkiye tarihindeki siyasi olaylarlar ile senkronize olarak yaşadıklarını anlatmasını kapsıyor. Fakat bu tren yolculuğunda açığa çıkan itiraflar, olaylar "vay be" cinsinden.
Kesinlikle emek verilerek yazılmış bir kitap. Her ne kadar olayların akışında 'o kadar da olmaz ya' hissine kapatıldığımız yerler olsa da, okuyucu olarak Lübeyna Hala'yı o kadar benimsedim ki evin içinde bile kalkıp aramak istedim. Ah Lübeyna.. Ama bahsedilen olaylar ülkemizde yaşanılmayacak şeyler değil. Belki de bu yüzden, kitap okuyucuyu kilitliyor.
Herkese şimdiden keyifli okumalar...
Şimdi tam olarak ne düşünmem gerekiyor? diye bitirdim kitabı.
Sanırım bunun sebebi; çoğunluklukla, 'bir okuyuşta bitirdim' yazanlar ve bu kitabı tavsiye eden hocalarım.
Yazar zaten kalemi güçlü ve zeki. Bunda hemfikiriz. Bunu fikirlerini lanse ederken kendisine hak vermekten, kendinizi alıkoyadığınızda farkediyorsunuz.
Oysa kitapta geçen şeyler hiç de farketmediğimiz şeyler değil. "Şirk dini" ele alınış biçimi zaten farkında olduğumuz şeyler değil mi?. Ya da örneğin kitapta "kafir" kelimesinin dine inanmayan dinsiz değil de, mevcut din sahibi olarak birçok kez ele almış. Buna benzer birkaç şey var. Ele aldığı düşünceler ekstrem bir şeymiş gibi fazlaca dikenli yazılmış. Sürekli bazı örneklerle pekiştirilip haklı çıkılmaya çalışılmış. Dediğim gibi okurken hak veriyorsunuz. Fakat bazı yerlerde zorlama bir şekilde ileriye gidilmiş hissettirdi. Özellikle birkaç cümle itikadi yönden cüretkar yapıyor yazarı. Bunu bizim gibi yobaz değil(!), biz uyuyoruz(!) diye aklamamamız gerektiğini düşünüyorum.
Ha evet, yazarın günümüzde de benzerini gördüğümüz şekilde dini kullanarak kendi isteklerini gerçekleştirip yerini koruyup tağuta kulluk edenler olarak bahsetmesi ve bu konuyu ele alması çok isabetli.
Her neyse nedense sanırım genel olarak beni tatmin etmedi, mest olamadım.
Bir solukta okuduğum bu kitap, nedense bana İsmet Özel'in “Yola ikna edilmişlerle değil, inanmışlarla çıkılır.” sözünü hatırlattı. Aslında kitap fazlaca yaşamdan ve fazlaca insandan.. Kendilerine dava edinen bir kısım insan var ve davayı savunan bu insanların, para ve mevki karşısında nasıl da geçmişini silip attığını görebiliyoruz. Bir gün hayat, kendi çocuğu sebebiyle mazisini karşısına getirmese belki de hiçbir zaman hatırlanmayacak veyahut hatırlanmak istenmeyecek hatta utanılacak...
Geriye İlhan kalıyor - babasına mazisini unutturmayan çocuk- "sefer de içimde, tahammül de" diyor.
Geriye kalan bu çocuğun diğerlerine göre farkı makam ve mevkinin değiştiremediği, aksine paranın mevkinin içinde, kendini bulamaması ve kendini araması, kendi davasını arayan bir karakter olması. Ancak onun da sonunu bilemiyoruz. Kim bilir belki bir gün, o da eski hayatına özlem duyar...
İyi Okumalar :)
